Teun werd 1!

Onze lieve Teun Joppe werd vorige week al weer één jaar. Geboren op z'n papa's verjaardag vierden we dubbel feest. Het feestvarkentje zelf was een beetje ziekjes en een lachje wilde er maar niet af. Bij ons wel, want het was een topdag met onverwacht mooi weer, lieve vrienden, ondeugend en hilarisch gedrag van de oudsten en een verlenging tot na het diner van diepvriespizza en soep-uit-blik. Ach, er zat al fruit op de taart, niet waar?

Teun kreeg een paar jaloersmakende cadeau's waar ikzelf voorlopig nog het meest van geniet. Zo had ik al jaren een oogje op het boek 'Ik wil mijn hoed terug' van Jon Klassen en hetzelfde gold voor de 'Hidden Hare' print van Anja Mulder. Dat leken me nou twee fantastische cadeau's voor de kleine man niet waar? Van vrienden kreeg hij o.a. 'Het bijzondere beestjesboek van Yuval Zommer, dat geweldig leuk is. En want vind je van dit toffe duikbootje? Ik had het nog nooit eerder gezien, mar het is van Planboys en helemaal duurzaam en ecologisch verantwoord, en ook nog lekker fotogeniek. O, en Teun ging er meteen mee spelen! Manlief kreeg een mooie stoel en ik een fantastische bos bloemen, dus we hadden niks te klagen.

Maar het allerfijnste is toch wel dat dit lieve kleine vrolijke mannetje al weer een jaar bij ons is. Hij wint iedereen voor zich en we zijn allemaal dol op hem. Ik bof toch maar!

Pop-up Under the ocean

Pop-up boeken. Lange tijd dacht ik dat dat altijd lelijke, door slimme marketeers gemaakte boeken over bekende tv-karakters waren. Qua verhaal en tekeningen totaal oninteressant, maar door het pop-up effect en de bekende figuren enorm aantrekkelijk voor kinderen. Tot ik op het grote wijde web een paar keer een mooi exemplaar voorbij zag komen. Daarna dacht ik een tijdje-ja ja, ik trek soms te snel conclusies- dat vroeger, in mijn jeugd, alle pop-up boeken lelijk waren. Ook dat bleek niet waar, toen mijn lieve schoonmoeder eens een stapeltje oude maar prachtige pop-up boeken tevoorschijn toverde.  

Ik had dus ongelijk. Toch ging ik daardoor niet meteen over tot het aanschaffen van een stapel van die pracht-exemplaren. Want ten eerste zijn pop-up boeken zijn duur, en ten tweede zijn ze totaal onveilig in kinderhanden. Dus zelfs toen ik een hele mooie zag liggen bij Tas-Ka op de Flagship Market in Den Haag hield ik me in. Maar zoals dat gaat met hele mooie dingen, die vergeet je niet zo maar. Under the ocean, van Anouck Boisrobert en Louis Rigaud bleef in mijn hoofd zitten. Ondertussen broedde ik op een excuus om hem toch te kopen. Ik wist er geen. Tot mijn schoonmoeder jarig was. Dit keer had ik heel snel een cadeautje. En nee, het hoefde niet ingepakt. Want dan kon ik er niet eerst foto's van maken. 

BewarenBewaren

Illustrator Marije Tolman bij Tas-Ka

Wat doe je als je hoort dat één van je favoriete illustratoren kinderboeken signeert in een winkel waar je nog altijd eens naartoe wilde? Juist, dan mobiliseer je desnoods het hele gezin voor een uitje. Dan maakt het niet uit dat je flesjes, luiers, water, voeding, snackjes, en weet ik wat moet inpakken en zelfs die onmogelijke kinderwagen moet inklappen. Ok, ik geef toe, dat deed manlief. Je gaat. En je bent hartstikke blij dat  in dezelfde straat een gezellig marktje aan de gang is inclusief kindervertier.

Ik had namelijk op Instagram gezien dat Marije Tolman haar boeken signeerde bij Tas-ka in Den Haag. En daar gingen we dus naartoe. Tas-ka ken je misschien wel van de mooie stoffen, maar zij hebben ook een hele mooie winkel met woonaccessoires in Den Haag. Sinds kort uitgebreid met een apart gedeelte voor kinderen. Nou ja, met spullen voor kinderen. Prachtige spullen. Maar ik maakte me toch een beetje zorgen om de grijpgrage vingertjes van mijn stel.

Gelukkig zat daarMarije Tolman aan een tafel vol boeken, met een etui stiften en penselen. Ik vroeg haar of ze twee door mij meegebrachte boeken wilde signeren, terwijl ik nog nadacht welk boek ik erbij ging kopen. Gelukkig wilde ze dat. Daan keek toe. Hij mocht de kleurtjes uitkiezen, en welk dier. Terwijl Marije rustig tekende –en op zijn verzoek- nog snel een olifant in een neushoorn veranderde kletsten ze gezellig samen. Over school, welke kleur de poten van een flamingo hebben en nog veel meer.

En ik stond ernaast te glimmen. Omdat ik daar stond, mijn lieve stelletje bij me in die mooie winkel, te kijken hoe iemand van wiens werk ik zo hou iets moois voor ons maakte. Maar vooral om Daan, die zich duidelijk helemaal op zijn gemak voelde bij Marije en precies deed waar hij zo goed in is, observeren, alle details in zich opnemend, en ondertussen lekker enthousiast kletsen met dat lieve kuiltje in z’n ene wang.

Thuis vroeg ik Daan: weet je wat die mevrouw van vanmiddag voor haar werk doet? ‘Nee’, zei hij. Z’n ogen werden groot toen ik vertelde dat het haar werk is om tekeningen bij verhalen te maken. ‘Echt?’ ‘Ja echt schat’. En toen zei hij: Maar ins ons nieuwe boek staat alleen op de eerste bladzijde iets. Even snapte ik het niet. ‘Ja, echt, ze heeft alleen iets op de eerste bladzijde getekend, dus verder is het leeg.’  Was het even een verrassing toen ik hem door het hele boek liet bladeren!

Over de boeken volgt later nog een blogpost. En lieve Marije, heel erg bedankt voor de mooie tekeningen en de tijd die je nam voor een gesprekje met Daan. We hebben een heerlijke middag gehad!

Piep wil oversteken - Fleur van der Weel (gastblog)

Ik hou van boeken. Mijn kinderen ook. Zo veel, dat ze er toen ze jonger waren,  graag een hapje van namen. Er mooie bladzijden uit scheurden. Een kusje op gaven. Soms gingen ze er zelfs van kwijlen. Letterlijk. Op dat boek.

Gelukkig bestaan er van die handige kartonboekjes, die kunnen wel wat hebben. Al is het nog een hele zoektocht om leuke, mooi geïllustreerde kartonboekjes te vinden. Misschien vinden boekenmakers dat die plakkerige kinderhandjes die mooie illustraties niet waard zijn. Daar zit misschien wat in, maar ik geloof toch echt dat je de liefde voor boeken beter kan overbrengen met een mooi boek. Al is het maar omdat mama er dan een stuk enthousiaster over is.

Maar ze bestaan wel hoor, mooie kartonboekjes. ‘Piep wil oversteken’ door Fleur van der Weel bijvoorbeeld. Lees verder op het blog van Kleine Sam.

Snorfestival 2015

Wat doe je als je een nachtelijk Whatsappje krijgt: “ik heb twee kaartjes voor het Snorfestival gewonnen bij Wimke Tolsma, dus mijn beurt om jou mee te nemen”. Dan zeg je: “Jaaaaa, leuk!”.  Nou ja, nachtelijk, het was 23.30 maar ik lag al in bed. Ik heb nog een baby met nachtvoeding enzo he? En hoezo het haar beurt was? Nou, vorig jaar won ik kaartje bij Ellen Vesters, en toen mocht zij mee. Goed geregeld toch?

Voor wie het gemist heeft, het Snorfestival is een combinatie creatieve workshops, lekker eten en drinken en een samenkomst van allerlei bloggers en Instagrammers op een prachtige fotogenieke locatie. Er waren kort door de bocht veel mama’s van in de dertig, soms met man en kinderen. We moesten lachen om aanblik van al die knutselende vrouwen aan tafeltjes, even leek het de handwerkbeurs (of hoe het dat, de CreaDoe) met een Instagram filter erover. Maar goed, daar passen wij zelf heus ook prima tussen en dus hadden we een heerlijke middag.

We aten lekkere groene curry bij de Fair Trade wokfiets, en biofrietjes, en dronken verse smoothies en met ons laatste muntje dongen we af op een versgebakken wafel. En natuurlijk deden wij ook workshops.  We begonnen rustig, bij Marijke Buurlage leverden we onze eerste workshopbon in, waarna zij een foto van ons maakte , wij onze emailadressen opschreven en klaar waren wij. Marijke niet, want die gaat de komende weken van ons en vele andere mooie portretjes maken. Ik ben heel benieuwd naar het resultaat!

Zo’n workshop waarbij de ander aan de slag ging beviel goed, en dus namen we een kijkje bij Marloes de Vries. Zij maakte ter plekke de prachtigste waterverfportretjes en zo een wilde wij er ook wel. Helaas zat ze al vol. Gelukkig had ik Marloes vantevoren gevraagd om het door haar geïllustreerde prentenboek ‘That 17th Hat’ voor me mee te nemen. Dat wilde ze wel voor me signeren, en er een mooi tekeningetje in maken. Zo lief! Mama en kindjes blij!

Bij de workshoptafel van Geertje Aalders en Flow Magazine werd het toch nog hard werken. Ik knipte als een bezetene bloemen uit gekleurd papier om in drie kwartier een bloementuin pop-up in elkaar te flatsen. Leuk om te doen en het zag er leuk uit.

Maar voor een kletskous als ik was het allerleukste natuurlijk om weer eens ongestoord, zonder ‘mama? Mama! MAMA!’ op de achtergrond te kunnen ouwehoeren. Met lieve vriendin Marrit over onze kinderen, mannen, vakanties en de toekomst van onze eigen bedrijfjes. En met allerlei online vrienden en bekenden. Bijzonder hoe ook dat heel vertrouwd kan voelen.

Wat een winter - Rotrout Susanne Berner (gastblog)

‘M’n dochter is dol op plaatjesboeken, maar kan er niks mee’, verzuchtte een vriendin hier onlangs op de bank. ‘Je bent er toch zo doorheen’? ‘Ja schat, daar is de gele ballon/taart/kabouter, en daar, en daar, heel goed meis….en door naar het volgende boek’. Ik lachte, want ik herkende het wel een beetje. Zelf had ik ooit ook niet zo veel met al die kijk- en zoekboeken en andere prentenboeken zonder tekst. Alleen ‘Sinterklaas’ van Charlotte Dematons, daar moest een Sintliefhebber als ik wel voor vallen. Lees verder op het blog van webwinkel Kleine Sam

English: This is the first paragraph of a guestblog I wrote for webshop Kleine Sam, you can find the whole post here. It is in Dutch.

Zie de maan schijnt door de bomen - Mies van Hout (Gastblog)

Doen alle kinderen dat? Het hele jaar door sinterklaasliedjes zingen? Hier lijkt het wel of sint nooit het land verlaat. Zelfs in april zoeken we nog naar de piet die z’n mutsje kwijt is in het sinterklaasboek van Charlotte Dematons, en ook in juli zingen we ‘dag sinterklaasje’ mee met Aadje Piraatje. En blijkbaar denken de kinderen daarna niet: ‘Hé, die man vertrekt ook weer’. Maar goed, zo erg vind ik dat niet, want ik ben zelf ook groot sinterklaasfan en die boeken zijn ook geweldig. De minder leuke sinterklaasboeken verstop ik echt wel na vijf december.
Lees verder op het blog van Kleine Sam.

English: This is the first paragraph of a guestblog I wrote for Kleine Sam, you can find the whole post here. It is in Dutch.

Gastbloggen voor Kleine Sam

Oma Stroe verzon iets slims. Ze neemt graag iets leuks mee voor Daan (3) en Bente (2), maar wil ze ook niet te veel verwennen. Of voelt haarfijn aan dat wij dat niet willen. Hoe dan ook, ze bedacht dat juist dàt wat je niet zelf in de kast hebt liggen, misschien wel het allerleukste is. Toch? Of spelen jullie kinderen nooit veel beter met het speelgoed van andere kindjes? Juist.

Zo begon mijn eerste gastblogpost voor kinderwebwinkel Kleine Sam, over het prentenboek Feest! van Arnoud Wierstra. Hier kun je het hele bericht lezen. En tijdens het schrijven wist ik het weer, er is echt niks leukers dan schrijven over mooie kinderboeken. Gelukkig vroeg Lisette mij om vanaf nu elke maand een gastblogje te schrijven over een kinderboek uit de collectie van Kleine Sam, en natuurlijk zei ik "ja!".

English: I love writing about children's books, so I am very happy Lisette from kidswebshop Kleine Sam asked me to write a monthly blog about the books in her collection. Of course I said yes. The posts will be only in English though, and mostly about Dutch books.

Freebies change your life ehh, room

English below

Ook op een hippe Tradeshow zoals Show Up krijg je gratis dingetjes, wat dat betreft is het niet anders dan de Huishoudbeurs. Nou ja, dat is niet helemaal waar, je krijgt minder en mooier. Gelukkig maar, want voor je het weet staat je hele huis op z'n kop. Ik kreeg o.a. een lantaarntje van Jurianne Matter en een folder van Uitgeverij Snor en was minstens een uur de plank boven de eettafel aan het restylen. Tja, ik ben nou eenmaal niet zo snel. Maar mooi werd het wel. Zelfs de kinderen viel het op. Het paardje is uit de kast! Waar is de zeilboot! Kijk, een zeehond! Oog voor detail hebben ze, leuk is dat. Zelf werd ik er ook heel blij van. Twee nieuwe stukjes papier, net iets anders in gebruik genomen dan bedoeld, en met een heel fijn resultaat. Toch inspirerend, dat Show Up.

 
English
I got some Freebies at ShowUp that inspired me to change the shelve in the living room. I framed the cover of the Snor catalogus and made a little vase by putting a glass in my Jurianne Matter lantern. than of course, everything had to switch place for a number of times, until I was finally pleased with the result. The kids liked it too, they kept saying: where did the ship go? The horse left the cabinet! look, a seal! I love their eye for detail. One big happy family, thanks to two pieces of paper and a bit inspiration at ShowUp.

The story of the perfect bookcase

English below

De perfecte boekenkast voor ons grote-mensen-huis, ik wist maar niet hoe die eruit zag. Niet de simpele Ikea Ivar natuurlijk, dat was iets voor studentenkamers. Dus keek ik eindeloos plaatjes van allerlei designkasten. Hele mooie dingen hoor, echt. En heel duur ook. En toch, als ik hem dan voorstelde tussen het gekke hoekje van onze knalrode bank en  de turquoise Jacobsen Egg chair en tegenover oma's bureautje dan was ik niet meer overtuigd. Uiteindelijk viel het kwartje. Drie eyecatchers in een smal stukje woonkamer is meer dan genoeg. Daartussen past alleen iets wat geen aandacht vraagt. Zoals een witte Billy van Ikea.

Maar ja, wel een beetje saai, een witte Billy. En ook zo geschikt voor studentenkamers. Niks mis met studentenkamers hoor, maar daar woonde ik nogal lang. Dus. Toen Zilverblauw eind 2013 met een nieuwe behanglijn kwam, riep ik nog net geen Eureka! Een Billy met behang aan de binnenkant, dat werd het. En dan moet het snel hè, meteen in de kerstvakantie Billy's halen en behang bestellen. Precies uitzoeken wat de beste plakmethode en dan voor de alleromslachtigste kiezen. En toen, vier jaar nadat we in dit huis trokken, stond daar de perfecte boekenkast. En blij dat ik er mee ben!

English

The perfect bookcase for our family house, I just didn't know how it looked like. Of course it wasn't the simple Ikea Ivar, perfect for dorms perhaps, but not here. I kept looking at pictures of fancy design bookcases. Beautiful ones. Expensive too. And still, when I pictured one standing in between the weird corner of our red couch and the turquoise Jacobsen Egg chair, facing my grandmothers old desk, I just wasn't sure. In the end, it hit me. Three eye-catchers in one small part of the living room is more than enough. The only thing that would look nice there, is something that doesn't draw your eyes to it. Like a white Ikea Billy case.

But hey, that's so boring, isn't it? It would suit a dorm well. Nothing wrong with dorms, I just lived there a little too long. So. When Zilverblauw launched their wallpaper line it hit me. A wallpapered Billy, that was what we needed. And then, of course, I wanted it immediately. So we bought the Billy's, ordered the paper, figured out what the best way was to attach the paper to the Billy's, spent some evenings wallpapering. And then, four years after we moved into this house, we had the perfect bookcase. And I am so happy with it!

No 52-weeks project: Dorine de Vos en Mathilda Stein

English below

Ok. M'n 52-wekenproject in 2013 liep op niets uit. Ik ben gewoon niet in de wieg gelegd voor goede voornemens. Met dat gegeven kan ik best leven. En bovendien, ik kon toch ook niet weten dat ik ziek zou worden? Alleen, die serie prentenboekenposts zijn toevallig wel hartstikke favoriet. Zowel bij mij als bij jullie als ik de statistieken moet geloven. En dus ga ik er gewoon mee door, wanneer mij het uitkomt. Mijn blog mijn regels, toch?

Wanneer ik met de kids naar de bieb ga, zie ik soms mooie boeken die ik graag met jullie wil delen. Zo legde ik 'Juffrouw van Zanten en de zeven rovers' van Mathilda Stein en Dorine de Vos op de stapel boeken om mee naar huis te nemen. Vreemd genoeg kwam ik thuis 'Prinses Pernilla en de reddende ridders'. Ik verdenk een klein jongetje van de grote wisseltruc. Maakt niet uit, ze zijn allebei de moeite waard. En mocht je iets van Dorine de Vos en Juffrouw van Zanten willen zien, kijk dan dit filmpje eens.

Prinses Pernilla is een grappig verhaal over een eigenwijze prinses. Maar het gaat mij natuurlijk om de originele illustraties. Je herkent de stijl van Dorine de Vos misschien wel van de huisstijl van Vila Augustus, waar ze een van de initiatiefneemsters van is. Het is zo'n herkenbare originele stijl, ik val er als een blok voor. De handgeschreven letters, de tekeningen die net kindertekeningen lijken, het lijkt zo makkelijk maar het is zo knap.

En dan de vele grapjes die bij iets betere bestudering in de illustraties te vinden zijn. Ik moest zo lachen om het borduurwerk op het paard z'n dek. Wie bedenkt zoiets? 

English
Ok. So my 52-weeks project in 2013 failed. I'm just not the right person for resolutions like that. I can live with that. And besides, who knew I would get ill. The thing is, I loved these posts. And so did you, as blog stats tell me. So I'm just gonna continue with the series, at the moments I choose. My blog my rules, right?

So this one is about a book by Mathilde Stein and Dorine de Vos. I love Dorine's style, it is so recognizable and original. The hand-written type, the child-like drawings, it all seems so easy but is so skilful. Hope you like it too!