Roadtrip to Vlieland

Het is zes uur 's ochtends, begin maart. Buiten is het pikdonker, en het sneeuwt. Ik zit in de auto, alleen. De speciaal gemaakte playlist staat aan. Ik ben een beetje zenuwachtig voor de reis, zo vaak heb ik nog geen auto gereden. Een uur later -en een stuk relaxer- rij ik op de afsluitdijk als ik het licht zie worden. Zo mooi! Ik ben best een beetje trots op mezelf dat ik dit doe. Ik ben onderweg naar Vlieland voor een weekendje fotocursus. Dat had ik wel verdiend vond ik zelf, ik doe zelden iets zonder de kinderen, helemaal voor mezelf.

En dat is dus heerlijk. Maar zo heftig ook. Zo veel indrukken. De nieuwe dingen die ik leer. Het mooie eiland waar ik nooit eerder was. Heel veel kijken. Een heleboel nieuwe mensen om te leren kennen. Bijpraten met een goede vriendin. Constant grote mensen gesprekken voeren, over fotografie, opvoeden, vakanties. Het zet me aan het denken over hoe ik dingen doe, over wie ik ben. Ik voel me op een prettige manier een beetje lonely.

Eigenlijk weet ik ook niet goed wat ik zal fotograferen. Ik hou van het strand. Maar het strand in de regen, zonder m'n lieve kindjes om te fotograferen is best een beetje saai. Ik val terug op wat ik vaker doe. Let op reflecties, lijnen, compositie en kleur. En zo ontstaat er toch iets, onbewust. Het verhaal van mijn 'roadtrip' naar Vlieland, verbeeld in deze collage. Ik ben ontzettend blij met het resultaat, met alles wat ik geleerd heb -ook over mezelf- en de leuke mensen die ik heb leren kennen. Bedankt Maud!

P.S: Marrit maakte een paar actiefoto's van me

Pocket photo frame

English below
Met twee kleine peutertjes om je heen rol je van het ene grappige moment in het andere. Heb je Daan net geleerd dat Bente één is en hij twee, zegt hij: ‘Is opa Baard dan al drie’? Lukt het Bente niet om over de leuning van de bank te klimmen, geeft Daan haar wel een zetje. Krijgt Bente van Daan een fictief kopje thee met de mededeling: ‘Nog wel een beetje heet hoor!’, gaat Bente blazen. Kortom, ik geniet  me suf. Dat was vorig jaar om deze tijd wel anders. Niet omdat die twee niet net zo lief waren, maar omdat ik enorm kwakkelde met m’n gezondheid. Terwijl ik longontsteking kreeg moest mijn moeder, mijn steun en toeverlaat, geopereerd worden. Ik kon er niet zo voor haar zijn als ik graag wilde, en daar baalde ik enorm van. Maar wel kon ik wat voor haar maken. Ik wist dat ze er tegenop zag en dat er maar één ding was dat haar in dat ziekenhuis zou kunnen opvrolijken, en dat waren natuurlijk haar kleinkinderen. En dus maakte ik een klein fotolijstje wat ze makkelijk mee kon nemen en overal in het zicht kon zetten, om haar door de moeilijke momenten heen te slepen.

Inmiddels gaat het weer goed met ons allemaal, en is oma weer iedere week hier om van de kleinkinderen te genieten. Destijds had ik geen puf om de foto’s hier te plaatsen. Nu gelukkig wel. Dus bij deze. Om me er even aan te herinneren hoe blij ik ben dat we allemaal weer helemaal gezond zijn en van elkaar kunnen genieten.

Papier van Eva&Anne, vintage knoopje van Ingthings, elastiekje van FlyingTiger

English
I’ve two toddlers around who make sure they keep me entertained all the time. When I taught Daan that Bente is one year old and he’s two, he said: ‘And is Grandpa Beard three already?’. When Bente couldn’t climb the couch, he just pushes her. When Daan gives Bente an imagery cup of tea and tells her: ‘It’s still hot’, she starts blowing. They are hilarious and I’m having a great time.  Last year in January I felt so different. I was ill more often than not, and to make it worse my mum ended up in hospital. I couldn’t take care of her like I wanted to and that made me really sad. I knew she was dreading surgery and the only thing that could cheer her up would be her grandkids. Therefore I made a little pocket photoframe to take with her. At the time, I was to tired to make a blogpost. So here it is. To remind me how lucky I am we are all healthy again.

Paper by Eva&Anne, vintage button via Ingthings, elastic cord via Tiger Stores

The brighter the better

English below
Ik hou van kleur, of het nu gaat om kleding, meubels of plaatjes, de kleur moet eraf spatten. Ook als ik iets maak. Maar dat is de ene keer makkelijker dan de andere. Met zeefdrukken? Geen probleem. Stempelen? Ook niet. Maar tekenen en verven? Het resultaat is vaak te mat of te soft vind ik. Dat ligt natuurlijk vooral aan mijn totale gebrek aan techniek. Maar toch. Materialen die mooie intense felle kleuren beloven kan ik vaak maar moeilijk weerstaan.

Een aantal jaar geleden plaatste Anna Denise een filmpje op haar blog over Derwent Inktense Blocks. Het zag er prachtig uit, en ik zette een doos op mijn verlanglijstje. Dit jaar kreeg ik ze, en gisteren speelde ik er even mee. Inderdaad, prachtige kleuren! Wat ik ook heel fijn vind, eenmaal droog is droog en dus weer overschilderbaar zonder dat de kleuren mengen. Ik zou het liefst vanavond weer gaan tekenen!

English 
I love color, as my interior, wardrobe and collection of artwork shows. When I create something, it has to be bright and bold. Sometimes that’s easy ot do, sometimes it’s not. Screen-printing? Easy. Stamping? Easy. However drawing and painting? Somehow the result often is too matte or too soft to my taste. Of course that’s mainly due to my complete lack of technique. But still. Art materials that promise beautiful intense bright colors are hard to resist.

So when Anna Denise showed Derwent Inktense Blocks in a video on her blog, I had to put them on my wishlist. This year I received them as a birthday gift. And yesterday I played with it a little. Bright colors indeed! And what I also love about them is when they dry, they ar permanent. Which means you can paint another layer on top which won’t blend with the layer below. I would’t mind using them again tonight

Screen printing a doll tea set

English below

Heeft een kind van een jaar veel aan een porseleinen theeservies? Misschien als ze een heel petieterig welopgevoed voorzichtig meisje is wel. Alleen is Bente dat niet. Toch aarzelde ik natuurlijk geen moment toen een vriendin mij vroeg om samen met haar voor onze dochters een theeservies te bedrukken. Bij wijze van sintcadeau. Zij had net een cursus zeefdrukken op servies gevolgd en wist dat ik al kon zeefdrukken. Een paar jaar geleden deed ik inderdaad een cursus en ik vond het geweldig. Op een of andere manier wakkerde het mijn creativiteit ontzettend aan. Maar ja, zeefdrukken doe je niet zo maar aan de keukentafel, en na die ene cursus kwam het er nooit meer van. Je snapt, ik zei meteen ja. Volledig eigenbelang dus, dit cadeau.

Het bleek nogal een tijdrovend proces, en we hadden een deadline, dus een week lang stopte ik zo wat elke vrije minuut in tekenen, bewerken, printen, drukken, drogen, knippen, plakken en bakken. We maakten elk ons eigen ontwerp. Grotendeels in de slaapkamer van vriendin, dus je begrijpt dat haar man blij was toen sinterklaas voorbij was en ik eindelijk ophoepelde uit zijn kamer. Ik ben superblij met het resultaat, al pakte de kleuren iets anders uit dan ik had gedacht. En ik vond het zo ontzettend leuk om te doen, ik barst weer van de ideeën. Als ik niet uitkijk moet ik nog een winkeltje beginnen.

 

 

English
An one-year-old girl is probably too young for a doll tea set. Nonetheless, I immediately said yes when my friend asked me to screen print a tea set with her for our daughters. I love screen printing, but since it's not exactly the best technique to use at home at the kitchen table, I hardly ever get the change to do so.
I'm so happy with the result, I loved the process and I have so many ideas, I might have to start a shop.

Serial Focus and Give-Away Winner

Ik heb te veel hobbies. Of te weinig tijd. Dat wisten jullie al. Soms wou ik dat ik mezelf kon klonen, maar tot dat mogelijk is probeer ik Keuzes te maken. En te Focussen. Alleen ben ik ten eerste niet goed in Keuzes en Focussen en ten tweede vind ik het een beetje overdreven serieus om zo met je vrije tijd om te gaan. Maar goed, ik moet wat vooral omdat ik óók niet goed ben de dingen ‘een beetje’ doen. Nee, het moet meteen goed, er moet van alles aangeschaft worden, ik wil erover lezen en schrijven en praten.

Onbewust heb ik daar een oplossing voor gevonden. Ik doe dingen in fases. Dat realiseerde ik me vandaag opeens. Dan word je oud hé, als je terug kan gaan kijken en patronen gaat zien. Zo kon ik me in m’n pubertijd niet voorstellen dat er ooit een dag voorbij zou gaan zonder naar een van m’n favoriete bands te luisteren. Totdat ik ging studeren en zo opgeslokt werd door de studentenpolitiek dat de cd’s onder een laag stof verdwenen. Tijdens m’n afstuderen las ik dag en nacht. Ik schreef recensies, discussieerde op fora en dacht, ‘er gaat vast nooit meer een dag voorbij waarop ik geen boek lees’. Totdat ik de wereld van het bloggen ontdekte, die het creatieve vuurtje bij me aanwakkerde en de boeken de kast bijna niet meer uitkwamen. Wat zal de volgende fase zijn?

Je zou het seriële focus kunnen noemen. Nu ik het zo schrijf klinkt het eigenlijk best goed. Misschien wel net zo hip als Seriele Monogamie. Ik zou er een artikel over kunnen schrijven voor een lifestyle magazine.

Alleen zo bevredigend is het helemaal niet, want natuurlijk steken al die andere interesses te pas en te onpas hun kop op, vooral op de meest drukke momenten. Zo heeft de vraag van Marlous naar mijn vijf favoriete boeken het leesvuurtje opnieuw ontstoken, en al jullie comments bij de give-away hebben dat vuurtje enorm aangewakkerd. Heerlijk, echt waar, maar weet misschien ook een van jullie waar ik me kan laten klonen?

P.S: De give-away is gewonnen door Marrit, gefeliciteerd! Dat vind ik stiekem wel heel leuk omdat wij samen op de middelbare school zaten waar over schreef. Dat boek moet ik dus maar persoonlijk gaan langsbrengen denk ik.

I have too many hobbies or too little time, like you know already. Sometimes I wish I could clone myself, but since that’s not possible yet I’ll just try to make Choices. And Focus. The thing is, I’m not good in making choices and focus, and besides, I think it’s way to serious to deal with hobbies like this. But hey, I’m not good in keeping things small either, so what can I do? When I’ve a new hobby, I have to buy lots of stuff, read about it, write about it, talk about it and so on.

Unintentionally I found a solution. I do things in phases. That’s what I realised today. Apparently I’m at an age now from where I can look back and see patterns. As a teenager, I couldn’t image a day without my favourite music. But then I went to university and suddenly it was all about politics. And when I was graduating, I did nothing but reading. I wrote reviews, discussed things at fora and never thought a day would pass without reading a book. Until I met the bloggers world and my creative side was awaken. What will be next?

Now I write about it actually sounds good. Serial Focus. Just as trendy as Serial Monogamy. I should write an article about it for a lifestyle magazine. But the thing is, it’s no real solution. Because forgotten hobbies tend to come back at the most busy moments. When Marlous asked for my five favourite books, I knew an smouldering fire was reignited, and all the comments on my give away poked it up even more. Don’t get me wrong, I’m glad it did, but does anyone knows where I can clone myself?

P:S: Marrit has won the give-away, congratulations!

Knutselaandrang

Weet je waar ik ook acuut aandrang om te knutselen van krijg? Van nieuwe knutselspulletjes. Ik loer ook graag naar fijne knutselspulletjes, vooral op internet. En geloof me, ik heb al best veel knutselspulletjes. Dus ik mag van mezelf niks kopen op knutselgebied. Maar stempelbenodigheden zijn een uitzondering. Want stempels maak ik als cadeautjes en dan moet je wel goed materiaal in huis hebben, nietwaar?

Al heel lang aasde ik op een fijn gutsje, waarmee ik nog gedetailleerder zou kunnen gutsen dan ik nu doe met mijn Speedball-gutsensetje. Voor zo ver ik wist was Stampeaz de enige webshop die zulke gutsjes verkocht, omdat zij de laatste paar Staedler-gutsen opkochten voordat die uit de handel werden gehaald. Af en toe verschijnt er eentje in de shop, maar ik greep tot nog toe altijd mis.

Toen las ik op Stampij over Pfeil-gutsen, die eigenlijk bedoeld zijn voor houtsnijden maar ook prima zouden werken in rubber. Die moest ik hebben! Maar ze waren nogal prijzig en dus kocht ik niks. Totdat manlief en ik een weekendje Arnhem boekten. En in Arnhem zit Baptist, dat is een soort houtbewerkersparadijs. Dus moest en zou ik daar die guts halen, dat scheelde immers verzendkosten en ik had hem heus echt nodig. Om een lang verhaal kort te maken, ik legde m’n verhaal uit aan de meneer in de Baptist-winkel, liet hem mijn gutsje zien waarna hij me niet echt serieus meer nam maar wel het dunste v-gutsje wat ze verkochten voor me opzocht en tadaa, nu heb ik dus een 1mm v-guts. Niet van Pfeil overigens, maar van Flexcut, dat volgens meneer-de-expert door het dunnere ijzer beter geschikt is voor rubber.

Natuurlijk moest ik daar wat mee maken. En dat werd deze struisvogel, die ik ooit tekende voor m’n zeefdrukles als onderdeel van een ‘Vreemde Vogels’-print. Ik tekende er iets meer details in zodat ik goed m’n nieuwe aanwinst kon testen. Dat was nog even wennen, zo’n nieuw gutsje. Voor dunne lijntjes, die echt niet met m’n ‘oude’guts kunnen, is hij perfect, maar voor de rest pak ik toch liever die oude. Misschien is het een kwestie van wennen, ik weet niet. Ik ben er hoe dan ook blij mee.

En ook met het resultaat. Ik was dit al zo lang van plan, maar ik had blijkbaar de motivernede werking van nieuwe knutselspulletjes nodig om het ook echt te gaan maken. Ik stempelde er mee in een oud Japans boekje. Daar heb ik een hele stapel van, maar da’s een verhaal voor een volgende keer.

Nu ben ik wel benieuwd, waar krijgen jullie knutselkriebels van?

More ideas than time

English below
Ik vind het lastig hoor. “More ideas than time’, zag ik pas als poster op Pinterest. Herkenbaar. Meer ideeën. En meer wensen ook. Ik wil te veel, weet u nog?

Gisteren was mijn ‘mama-dag’. Als in ik-ben-thuis-bij-de-kids-en-papa-werkt-dag. Daar heb ik er twee van, per week. Geniet was het. Bente die vrolijk in de box lag te trappelen, en alles uit de kast haalde om bij de moeilijk bereikbare speeltjes te kunnen. Daan, die boekje na boekje wilde lezen, en daarna kleuren, en daarna puzzelen. En ondertussen gezellig onverstaanbaar kletste en me kusjes gaf. Zo gezellig! En ja, ik weet het: “Deze fase gaat zo snel voorbij, geniet er maar van!”. Dat doe ik ook, met volle teugen. En dan denk ik, zou ik niet meer thuis willen zijn?

En toch ben ik altijd een beetje onrustig op de mama-dagen. Je zit toch de hele dag te tutten. En dan blijven die ideeën maar komen. Voor creatieve projectjes, klussen in huis, m’n Droombaan, blogposts…Die nou eenmaal niet uit te voeren zijn met de kids erbij, en geloof me, dat heb ik geprobeerd. En dan denk ik, zou ik niet wat minder thuis willen zijn?

Dat ga ik doen, over een paar maanden wordt er een mama-dag ingeruild voor een papa-dag. Daar kijk ik naar uit, want ik heb een leuke baan en ik weet uit ervaring dat het nog leuker is als ik er iets meer tijd in kan steken. Ik zie er ook tegenop, ben bang dat de kinderjaren voorbij vliegen voor ik er erg in heb. En ik weet dat mijn onrust er niet minder door zal worden.

Soms vraag ik me af, stel nou, dat ik een baan had, een droombaan, waarin ik ook m’n liefde voor kinderboeken en illustraties kwijt kan. Of voor mooie dingen, kunst, design, handmade of vintage…Of toch op z’n minst meer nog dan nu kan schrijven, sociaal netwerken en mijn enthousiasme mag delen. Zou die onrust dan afnemen? Die hang naar side-projects? De ideeen die maar blijven opborrelen en m’n geniet-momenten verstoren? En zo ja, weet er dan iemand zo’n baan voor mij?

English
I tend to have more ideas than time, for craft, DIY-projects, blogposts, dreamjobs...Epecially when I'am at home with the kids instead of working,  these ideas pop up in my mind and sometimes distract me from enjoying this toddler-fase. That made me wonder if I would have a job in which I can share more of the passion I have for children's books and illustration, or at least for beautiful things, art, design, handmade or vintage, oin which I can write, social network and share my enthusiasm, would I feel less restless? What do you think? And if so, what kind of job would that be?

Dear deer

English below
Het laatste weekend van m'n zwangerschapsverlof was heerlijk. Vrijdag ging ik naar Flavourites Live, waar ik kaarten voor won via Mamamarketing. Ik zag en kocht er prachtige spulletjes (waarover later meer), maar bovenal ontmoette ik er vele Tweeps. Zo leuk om mensen die ik al lang online volg nu eindelijk in persoon te ontmoeten. Hoe bijzonder om haast niet meer te kunnen stoppen met kletsen met mensen die je niet eerder ontmoette.

Manlief kwam onverwachts een nachtje eerder terug uit Noorwegen en bracht een mooi woonblad voor me mee, Rom 1.2.3. Weet er hier iemand wat nog meer leuke Noorse woonbladen zijn? Kan ik volgende keer een verzoeken doen.
Zaterdag hadden we een lekker dagje met het gezin. We gingen naar de intocht van Sinterklaas, waar we letterlijk de boot misten omdat de Sint een uurtje te vroeg was. Gek eigenlijk he, veel kindjes misten zo het bijzondere moment. Ik was er even een beetje sip van, want ik ben dol op sinterklaas. Maar even later ging ik fijn naar de kapper, want ik moet er natuurlijk wel een beetje goed uit zien op m'n eerste werkdag. En zondag volgde ik eindelijk een workshop bij Lisa Manuels van Elle Aime.

Marlous van Planet Fur en Oh Marie Magazine hielp ons om een vilten hertenhoofdje te maken. Het werd een hele gezellige middag, met heerlijke cake van Lisa en een mooi eindresultaat. Maar het allerleukste waren ook nu de Tweeps die we ontmoeten. En irl vriendinnetje Eline die ik al een jaar of 25 ken en die zich zonder dat we het van elkaar wisten ook voor deze workshop had opgegeven.

Ik was zo hard aan het werk dat ik nauwelijks foto's maakte, maar kijk maar eens op Instagram om te zien hoe gezellig het was.
En zo is dit onbedoeld een soort Count Your Blessings post geworden. Helemaal niet verkeerd. Kijk voor meer CYB maar eens bij Anki van Zilverblauw.

This weekend I attended a workshop at Elle Aime by Planet Fur. We made a little felt deer. It was great fun, and more important, I met really lovely fellow tweeps.

Tutorial posters ophangen

Masking tape is zoals iedereen onderhand wel weet ideaal om dingen mee op te hangen, omdat het zo makkelijk verwijderbaar is. Toch overkwam het me al eens dat ik het tape niet meer van een print kon halen zonder het papier te beschadigen. Een tutorial op het blog van Martine van Het Nieuwe Avontuur inspireerde me om m'n kleine kunstwerkjes in het vervolg zo op te hangen, gegarandeerd zonder schade. En supersimpel.

 Behalve de print en tape heb je alleen nog een schaar en oude envelop nodig. Het tape plak je niet rechtstreeks op je print, maar op een hoekje van de envelop.

Die hoekjes knip je met tape en al af en schuif je over de hoekjes van je print.

En dan plak je de print tegen de muur, gewoon zoals je altijd zou doen. De geweldige eendenkaart is van Studio Soet, ze hebben het hele alfabet op kaart en posterformaat.

Bente's birth announcement card

English below
Ik maakte Bentes geboortekaartje net als Daans kaartje zelf. Ik sneed de stempel, stempelde me suf, printte en knipte ook nog de hoekjes van alle kaartjes. Met hulp van manlief, dat moet gezegd worden. En ik ben zo blij met het resultaat!

I made Bentes birth announcement cards by hand, just like Daans cards. I cut the stamp, stamped like crazy, printed the cards and even cut the corners. With help from the hubby, that is. And I'm so happy with the result!

I'm on Instagram too

English below
Ik zit niet alleen op Twitter, maar ook op Pinterest en Instagram. Het lukt me vaak beter om tijd te maken voor het 'tweeten' van een klein berichtje of posten van een foto, dan voor het schrijven van een blogpost. Dus wil je vaker van me horen, dan kan je me ook daar volgen. Op beide media heet ik 'wijeisenijs'. En doe je niet aan Instagram, dan kan je hierboven toch een paar van mijn  Instagram foto's zien.

I'm also on Twitter, Pinterest and Instagram as Wijeisenijs. It is easier for me to make time for a short Tweet or a picture, than for writing a blog post. So when you want to hear from me more often, you can follow me there. Above you can see some of my Instagram photos

Edit 30/3: I forgot to mention that the print in the first picture is by Julie Hendriks. You should really check out her work, it's amazing. It's very affordable too and it's the best quality art print I've ever seen.
Also, I just found out on some computers this post doesn't show two rows of four pictures (like on my MAcbook), but own long row of eight. Anyone any idea why? Or how to solve this?

Stamped stationary

De brandweerstempel maakte ik als kraamcadeautje, en toen er nog een Lucas werd geboren maakte ik er nog een kaartje en schriftje mee. De vossenstempel maakte ik voor Ballee. Zij vroeg op Twitter om een vossenstempel te ruil en maakte voor mij de mooie handwarmers. Ik gaf haar de stempel op de Swan Market, waar ik ook Rianne van Diversitijd en Lisa Manuels van Elle Aime ontmoette. Natuurlijk vergat ik vantevoren een foto te maken, maar gelukkig stempelde ik nog wel een vossenschriftje voor mezelf.

Het kostte me trouwens meer dan een maand om deze post af te krijgen. M'n Twitter volgers weten het al, ik ben weer zwanger! Net als bij Daan heb ik daardoor wat minder energie, dus de blogposts zullen nog wel even schaars blijven. Maar wie me erg mist, ik Twitter wel bijna dagelijks :).

The fire truck stamp was made as a baby shower gift, and when another Lucas was born I used it to make some small gifts. The fox stamp was made for Ballee, who asked for one on Twitter and made me the beautiful wristwarmers in return. I met her, Rianne of Diversitijd and Lisa Manuels of Elle Aime on the Swan Market in Rotterdam. I forgot to make a photo of the stamp itself, but luckily I did use it on a little notebook.
By the way, it took me over a month to finish this post. The reason is I'm pregnant again and lack energy to make blogpost. But I do tweet a lot, so if you miss me, you can find me there :)