Gedeelde kinderkamer

Ik ben dol op ons huisje en ik hou van fotograferen. Toch delen Daan en Bente al bijna een jaar een kamer zonder dat ik er ook maar één blogpost aan wijdde. En dat is niet omdat we er geen leuk kamertje van maakten. We? Ja, meneer en mevrouw wilden graag een roze muur. Nu hou ik niet van roze, en het overschilderen van de zwarte krijtwand naar roze vond ik ook niet zo'n goed plan. Daar moeten namelijk 100 lagen ofzo op. Maar goed, we kwamen tot een compromis dat we ook echt met z'n drieën uitvoeren. Ja, ik vind dat een drie- en vier-jarige best zelf hun kamer kunnen schilderen. En het is tof geworden, echt. Kijk maar. Dus wat is het probleem dan? Nou, ik haat opruimen. En die zelfstandige drie- en vierjarige ook. Ze lijken best op mij eigenlijk. Wel klussen en verven enzo, maar opruimen, neh. En om nou een berg boekjes, was, verkleedkleren en speelgoed te fotograferen en daar over te bloggen?

Gelukkig is er één uitzondering op mijn opruimweerzin (niet die van de kleuters), namelijk als de belastingaangifte gedaan moet worden. Dan hou ik opeens heel erg van opruimen. Daar heeft u nu deze blogpost aan te danken. Helaas moet de belastingdienst nog even op z'n aangifte wachten.

Teun werd 1!

Onze lieve Teun Joppe werd vorige week al weer één jaar. Geboren op z'n papa's verjaardag vierden we dubbel feest. Het feestvarkentje zelf was een beetje ziekjes en een lachje wilde er maar niet af. Bij ons wel, want het was een topdag met onverwacht mooi weer, lieve vrienden, ondeugend en hilarisch gedrag van de oudsten en een verlenging tot na het diner van diepvriespizza en soep-uit-blik. Ach, er zat al fruit op de taart, niet waar?

Teun kreeg een paar jaloersmakende cadeau's waar ikzelf voorlopig nog het meest van geniet. Zo had ik al jaren een oogje op het boek 'Ik wil mijn hoed terug' van Jon Klassen en hetzelfde gold voor de 'Hidden Hare' print van Anja Mulder. Dat leken me nou twee fantastische cadeau's voor de kleine man niet waar? Van vrienden kreeg hij o.a. 'Het bijzondere beestjesboek van Yuval Zommer, dat geweldig leuk is. En want vind je van dit toffe duikbootje? Ik had het nog nooit eerder gezien, mar het is van Planboys en helemaal duurzaam en ecologisch verantwoord, en ook nog lekker fotogeniek. O, en Teun ging er meteen mee spelen! Manlief kreeg een mooie stoel en ik een fantastische bos bloemen, dus we hadden niks te klagen.

Maar het allerfijnste is toch wel dat dit lieve kleine vrolijke mannetje al weer een jaar bij ons is. Hij wint iedereen voor zich en we zijn allemaal dol op hem. Ik bof toch maar!

Pop-up Under the ocean

Pop-up boeken. Lange tijd dacht ik dat dat altijd lelijke, door slimme marketeers gemaakte boeken over bekende tv-karakters waren. Qua verhaal en tekeningen totaal oninteressant, maar door het pop-up effect en de bekende figuren enorm aantrekkelijk voor kinderen. Tot ik op het grote wijde web een paar keer een mooi exemplaar voorbij zag komen. Daarna dacht ik een tijdje-ja ja, ik trek soms te snel conclusies- dat vroeger, in mijn jeugd, alle pop-up boeken lelijk waren. Ook dat bleek niet waar, toen mijn lieve schoonmoeder eens een stapeltje oude maar prachtige pop-up boeken tevoorschijn toverde.  

Ik had dus ongelijk. Toch ging ik daardoor niet meteen over tot het aanschaffen van een stapel van die pracht-exemplaren. Want ten eerste zijn pop-up boeken zijn duur, en ten tweede zijn ze totaal onveilig in kinderhanden. Dus zelfs toen ik een hele mooie zag liggen bij Tas-Ka op de Flagship Market in Den Haag hield ik me in. Maar zoals dat gaat met hele mooie dingen, die vergeet je niet zo maar. Under the ocean, van Anouck Boisrobert en Louis Rigaud bleef in mijn hoofd zitten. Ondertussen broedde ik op een excuus om hem toch te kopen. Ik wist er geen. Tot mijn schoonmoeder jarig was. Dit keer had ik heel snel een cadeautje. En nee, het hoefde niet ingepakt. Want dan kon ik er niet eerst foto's van maken. 

BewarenBewaren

Wat is herfst zonder bos?

Ik ben meer een strandmens dan een bosmens.  Ik vind bossen altijd zo nat en donker enzo. Ik functioneer niet zonder licht en kan graag ver kijken. Maar er zijn uitzonderingen. In de herfst moet ik minimaal één keer naar het bos voor een herfstwandeling. Ik wil paddenstoelen zien en herfstschatten zoeken. Wat is herfst zonder een schaal vol kastanjes, eikeltjes, dennenappels, beukennootjes etc. En als er dan licht door die bomen heen sijpelt, dan is dat ook meteen van dat mooie licht, waar alles een gouden randje van krijgt.

Nu hebben wij jaarlijks familieweekend. Met neefjes, nichtjes, ooms, tantes, de hele rambam. Nu durf ik hier wel te verklappen dat dat niet echt mijn hobby is. Op een of andere manier kan ik nooit echt goed mezelf zijn tussen al die schoonfamilie en dat voelt niet fijn. Maar sinds het een paar jaar geleden werd verplaatst naar een prachtige plek in het bos, en ook nog eens iets opschoof in de tijd, kan ik het een stuk beter hebben.

Eén weekend lang herfstschatten zoeken, wandelen, eekhoorntjes zien en herfstzon najagen en ik ben weer klaar voor een jaar. En dan is er nog de geweldige herfstspeurtocht die een van de tantes voor alle kleintjes organiseert, vol kabouterhuisjes, kriebelbeestjes en natuurweetjes. Zo goed zou ik dat zelf nooit kunnen. Daan en Bente vinden het geweldig en ik geniet zo van die toetjes. Daan die vooruit rent en weer terug naar mij want: ‘Het is zo spannend mam’. Bente die met het puntje van haar tong tussen haar lippen de ‘lopen-met-een-kastanje-op-een lepel-opdracht’ uitvoert. Voor kinderen is een bos, zeker in de herfst, magisch. Als ik door hun ogen kijk, zou ik bijna toch een ‘bosmens’ worden.

  

De best bestede twee euro ooit!

Twee weken geleden had ik zo’n ontzettende topmiddag dat er ik nog vrolijk van wordt. En er al m’n derde blogpost over schrijf. Dat kan twee dingen betekenen. Of m’n leven is normaal gesproken doodsaai. Of het was zo’n middag waarop alles klopte. Ik geloof graag ik het laatste. De ingrediënten waren dan ook niet mis: zon, goede koffie, leuke mensen, blije kindjes, een lieve talentvolle illustrator, mooie spullen en een fotohokje.

Dat laatste deed het hem denk ik. Ik heb nog nooit twee euro beter besteed dan die middag. Het kwam zo. We waren dus bij Tas-ka, op dat marktje. En tegenover Tas-ka stond een bordje: Photobooth 2 euro. Dolf had aan één blik genoeg. Al twee keer eerder lieten wij het maken van een gezinsfoto over aan een foto-automaat, maar dat was voordat we Teun kregen. Dus zonder aarzeling stapten we Achtung Baby binnen, de kinderwinkel waar het bord bij hoorde.

Meteen voelden we ons thuis. Ik begon onbewust meteen foto’s te maken en Bente trok een vintage puzzel uit de kast en begon te puzzzelen. Daarvoor peuterde ze wel even het plakband van de stukjes. De winkelmevrouw leek even niet te weten wat ze als eerste moest doen met zo veel vrijpostigheid. Mij vragen wat ik met die grote camera in haar winkel moest of  de puzzel van Bente redden. Uiteindelijk haalde ze haar schouders maar op over de puzzel en begon een gesprekje met mij.

Ze vertelde enthousiast over de mooie handgemaakte producten van Tintading en was hartstikke lief. We werden niet uit de winkel gezet maar mochten rondkijken en spelen en zoeken tussen de tweedehands kinderkleding die ze verkochten. En toen Teun, die lekker had liggen slapen in de wagen, wakker werd propten we ons met ons vijven in het fotohokje. Het was nogal druk in de winkel, dus iedereen kon mee genieten hoe wij probeerden te zorgen dat de kinderen lang genoeg bleven stilzitten. Teun luisterde niet en wilde maar niet in de lens kijken. Wij moesten zo lachen en kwamen oververhit uit het hokje rollen.

Vier minuten later rolde ook het strookje met vier prachtige familieportretjes uit de automaat. Van die echte analoge hè, niet van die digitale. Ik ben er zo blij mee! Het kuiltje in Daans wang op de eerste foto, die ondeugende blik van Bente op de tweede, mijn eigen poging om leuk te kijken op de derde, en Dolfs poging om Teun ìn de camera te laten kijken op de laatste foto. Ik heb het heel voorzichtig mee naar huis genomen, alsof het iets heel kostbaars was. 1000 maal dank lieve dames van Achtung Baby!

Flagship Market Den Haag

Hoe veel leuke hippe marktjes zouden er inmiddels zijn in Nederland? Ieder zichzelf respecterend stadje heeft er inmiddels wel een toch? Sorry als ik een klein beetje sarcastisch klink, dat is niet de bedoeling. Want alhoewel het me soms verbaast hoe snel leuke initiatieven soms gekopieerd worden, de keren dat ik een dergelijke markt bezocht waren altijd top!

Vorige week zaterdag raakten wij onverwachts verzeild op de ‘Original Market’ in Delft. En alhoewel misschien niet heel origineel, gezellig was het wel. Er was lekker eten en drinken en bij toeval raakte ik aan de praat met de mensen van Bloomon. Voor wie ze niet kent, dat is een concept waarbij je een abonnement neemt op een bos bloemen. Kijk maar eens op hun site, zowel de boeketten als het hele concept vind ik hartstikke mooi en origineel. We hadden een leuk gesprek, en dat is nou precies waarom ik die marktjes toch de moeite waard vind.

De dag erna was er ‘Flagship Market’ in de Prins Hendrikstraat in Den Haag. Daar wilde ik wel heel graag naar toe, omdat een van mijn favoriete illustratoren kwam signeren bij de winkel van Tas-Ka. In Den Haag hadden we helemaal een topmiddag. We waren de auto nog niet uit of stonden al met ons neus voor een zweefmolen. Hartstikke spannend alleen al om naar te kijken voor een 3 en 4-jarige. Prima momentje dus om baby Teun een flesje te geven en zelf een koffietje te drinken.

Het kostte daarna wel wat moeite om iedereen te overtuigen om nog even verder te lopen, maar we deden het toch en werden niet teleurgesteld. We bezochten twee prachtige kinderwinkels, Tas-Ka en Achtung Baby, waar we allemaal zo van genoten dat ze een eigen blogpost verdienen. Dus stay tuned!

We kochten nog het een en ander en toen we alweer terug naar de auto liepen haalde de net drie-jarige haar papa over voor een rondje in de zweefmolen. Ik had m’n twijfels, zulke jonkies had ik er nog niet in zien gaan. En bovendien wilde Daan toen ook mee, terwijl hij het eigenlijk doodeng vond. Ze gingen natuurlijk toch, Daan bij papa op schoot en Bente helemaal zelf. Ze verdween zo wat in dat stoeltje maar verblikte of verbloosde niet en wilde nog een keer. Met mama. Ja dahag, ik was al misselijk van het kijken. Daan trok enigszins wit weg en hoeft voorlopig niet zo nodig meer, haha.

Daans toddler room

English below

Daans babykamer werd al voor zijn eerste jaar enigszins ontmanteld toen er snel een nieuwe baby bleek te komen. Provisorisch maakte ik er een dreumeskamertje van, dat meteen een soort opslag bleek van overgebleven meubelen. Een Billy boekenkast met een stuk eruit, een veel te grote logeerstoel, dat soort dingen. Door het schuiven van de meubelen hingen een mobile en oud medicijnkastje een beetje gek in de ruimte.

Kortom, die jongen verdiende een mooie peuterkamer toen hij drie werd. Nu is hij inmiddels bijna drieeneenhalf, je begrijpt, het duurde even tot de puntjes op de i stonden. Maar de kamer is zo goed als af. En aangezien het vast niet meer af gaat worden dan dit –elke keer als ik iets leuk neerzet wordt het snel verplaatst- is het tijd voor een paar foto’s….

English

Daans nursery was kind of dismantled even before his first birthday when we found out we were expecting a new baby. Provisionally I turned it into some kind of toddler room, which soon doubled as a storage for left-over furniture. A partly broken Billy bookcase, a way too big loungechair, and the like. After moving some stuff, a mobile and smal cabinet where hanging at strange spots in the room.

Shortly said, the boy deserved to get a nice toddler room for his third birthday.  He is almost three-and-a-half now, it took a while to dot the i’s and cross the t’s, but now it’s time to reveal some photo’s.

Gastbloggen voor Kleine Sam

Oma Stroe verzon iets slims. Ze neemt graag iets leuks mee voor Daan (3) en Bente (2), maar wil ze ook niet te veel verwennen. Of voelt haarfijn aan dat wij dat niet willen. Hoe dan ook, ze bedacht dat juist dàt wat je niet zelf in de kast hebt liggen, misschien wel het allerleukste is. Toch? Of spelen jullie kinderen nooit veel beter met het speelgoed van andere kindjes? Juist.

Zo begon mijn eerste gastblogpost voor kinderwebwinkel Kleine Sam, over het prentenboek Feest! van Arnoud Wierstra. Hier kun je het hele bericht lezen. En tijdens het schrijven wist ik het weer, er is echt niks leukers dan schrijven over mooie kinderboeken. Gelukkig vroeg Lisette mij om vanaf nu elke maand een gastblogje te schrijven over een kinderboek uit de collectie van Kleine Sam, en natuurlijk zei ik "ja!".

English: I love writing about children's books, so I am very happy Lisette from kidswebshop Kleine Sam asked me to write a monthly blog about the books in her collection. Of course I said yes. The posts will be only in English though, and mostly about Dutch books.

Freebies change your life ehh, room

English below

Ook op een hippe Tradeshow zoals Show Up krijg je gratis dingetjes, wat dat betreft is het niet anders dan de Huishoudbeurs. Nou ja, dat is niet helemaal waar, je krijgt minder en mooier. Gelukkig maar, want voor je het weet staat je hele huis op z'n kop. Ik kreeg o.a. een lantaarntje van Jurianne Matter en een folder van Uitgeverij Snor en was minstens een uur de plank boven de eettafel aan het restylen. Tja, ik ben nou eenmaal niet zo snel. Maar mooi werd het wel. Zelfs de kinderen viel het op. Het paardje is uit de kast! Waar is de zeilboot! Kijk, een zeehond! Oog voor detail hebben ze, leuk is dat. Zelf werd ik er ook heel blij van. Twee nieuwe stukjes papier, net iets anders in gebruik genomen dan bedoeld, en met een heel fijn resultaat. Toch inspirerend, dat Show Up.

 
English
I got some Freebies at ShowUp that inspired me to change the shelve in the living room. I framed the cover of the Snor catalogus and made a little vase by putting a glass in my Jurianne Matter lantern. than of course, everything had to switch place for a number of times, until I was finally pleased with the result. The kids liked it too, they kept saying: where did the ship go? The horse left the cabinet! look, a seal! I love their eye for detail. One big happy family, thanks to two pieces of paper and a bit inspiration at ShowUp.

Pocket photo frame

English below
Met twee kleine peutertjes om je heen rol je van het ene grappige moment in het andere. Heb je Daan net geleerd dat Bente één is en hij twee, zegt hij: ‘Is opa Baard dan al drie’? Lukt het Bente niet om over de leuning van de bank te klimmen, geeft Daan haar wel een zetje. Krijgt Bente van Daan een fictief kopje thee met de mededeling: ‘Nog wel een beetje heet hoor!’, gaat Bente blazen. Kortom, ik geniet  me suf. Dat was vorig jaar om deze tijd wel anders. Niet omdat die twee niet net zo lief waren, maar omdat ik enorm kwakkelde met m’n gezondheid. Terwijl ik longontsteking kreeg moest mijn moeder, mijn steun en toeverlaat, geopereerd worden. Ik kon er niet zo voor haar zijn als ik graag wilde, en daar baalde ik enorm van. Maar wel kon ik wat voor haar maken. Ik wist dat ze er tegenop zag en dat er maar één ding was dat haar in dat ziekenhuis zou kunnen opvrolijken, en dat waren natuurlijk haar kleinkinderen. En dus maakte ik een klein fotolijstje wat ze makkelijk mee kon nemen en overal in het zicht kon zetten, om haar door de moeilijke momenten heen te slepen.

Inmiddels gaat het weer goed met ons allemaal, en is oma weer iedere week hier om van de kleinkinderen te genieten. Destijds had ik geen puf om de foto’s hier te plaatsen. Nu gelukkig wel. Dus bij deze. Om me er even aan te herinneren hoe blij ik ben dat we allemaal weer helemaal gezond zijn en van elkaar kunnen genieten.

Papier van Eva&Anne, vintage knoopje van Ingthings, elastiekje van FlyingTiger

English
I’ve two toddlers around who make sure they keep me entertained all the time. When I taught Daan that Bente is one year old and he’s two, he said: ‘And is Grandpa Beard three already?’. When Bente couldn’t climb the couch, he just pushes her. When Daan gives Bente an imagery cup of tea and tells her: ‘It’s still hot’, she starts blowing. They are hilarious and I’m having a great time.  Last year in January I felt so different. I was ill more often than not, and to make it worse my mum ended up in hospital. I couldn’t take care of her like I wanted to and that made me really sad. I knew she was dreading surgery and the only thing that could cheer her up would be her grandkids. Therefore I made a little pocket photoframe to take with her. At the time, I was to tired to make a blogpost. So here it is. To remind me how lucky I am we are all healthy again.

Paper by Eva&Anne, vintage button via Ingthings, elastic cord via Tiger Stores

The brighter the better

English below
Ik hou van kleur, of het nu gaat om kleding, meubels of plaatjes, de kleur moet eraf spatten. Ook als ik iets maak. Maar dat is de ene keer makkelijker dan de andere. Met zeefdrukken? Geen probleem. Stempelen? Ook niet. Maar tekenen en verven? Het resultaat is vaak te mat of te soft vind ik. Dat ligt natuurlijk vooral aan mijn totale gebrek aan techniek. Maar toch. Materialen die mooie intense felle kleuren beloven kan ik vaak maar moeilijk weerstaan.

Een aantal jaar geleden plaatste Anna Denise een filmpje op haar blog over Derwent Inktense Blocks. Het zag er prachtig uit, en ik zette een doos op mijn verlanglijstje. Dit jaar kreeg ik ze, en gisteren speelde ik er even mee. Inderdaad, prachtige kleuren! Wat ik ook heel fijn vind, eenmaal droog is droog en dus weer overschilderbaar zonder dat de kleuren mengen. Ik zou het liefst vanavond weer gaan tekenen!

English 
I love color, as my interior, wardrobe and collection of artwork shows. When I create something, it has to be bright and bold. Sometimes that’s easy ot do, sometimes it’s not. Screen-printing? Easy. Stamping? Easy. However drawing and painting? Somehow the result often is too matte or too soft to my taste. Of course that’s mainly due to my complete lack of technique. But still. Art materials that promise beautiful intense bright colors are hard to resist.

So when Anna Denise showed Derwent Inktense Blocks in a video on her blog, I had to put them on my wishlist. This year I received them as a birthday gift. And yesterday I played with it a little. Bright colors indeed! And what I also love about them is when they dry, they ar permanent. Which means you can paint another layer on top which won’t blend with the layer below. I would’t mind using them again tonight