Pop-up Under the ocean

Pop-up boeken. Lange tijd dacht ik dat dat altijd lelijke, door slimme marketeers gemaakte boeken over bekende tv-karakters waren. Qua verhaal en tekeningen totaal oninteressant, maar door het pop-up effect en de bekende figuren enorm aantrekkelijk voor kinderen. Tot ik op het grote wijde web een paar keer een mooi exemplaar voorbij zag komen. Daarna dacht ik een tijdje-ja ja, ik trek soms te snel conclusies- dat vroeger, in mijn jeugd, alle pop-up boeken lelijk waren. Ook dat bleek niet waar, toen mijn lieve schoonmoeder eens een stapeltje oude maar prachtige pop-up boeken tevoorschijn toverde.  

Ik had dus ongelijk. Toch ging ik daardoor niet meteen over tot het aanschaffen van een stapel van die pracht-exemplaren. Want ten eerste zijn pop-up boeken zijn duur, en ten tweede zijn ze totaal onveilig in kinderhanden. Dus zelfs toen ik een hele mooie zag liggen bij Tas-Ka op de Flagship Market in Den Haag hield ik me in. Maar zoals dat gaat met hele mooie dingen, die vergeet je niet zo maar. Under the ocean, van Anouck Boisrobert en Louis Rigaud bleef in mijn hoofd zitten. Ondertussen broedde ik op een excuus om hem toch te kopen. Ik wist er geen. Tot mijn schoonmoeder jarig was. Dit keer had ik heel snel een cadeautje. En nee, het hoefde niet ingepakt. Want dan kon ik er niet eerst foto's van maken. 

BewarenBewaren

Snorfestival 2015

Wat doe je als je een nachtelijk Whatsappje krijgt: “ik heb twee kaartjes voor het Snorfestival gewonnen bij Wimke Tolsma, dus mijn beurt om jou mee te nemen”. Dan zeg je: “Jaaaaa, leuk!”.  Nou ja, nachtelijk, het was 23.30 maar ik lag al in bed. Ik heb nog een baby met nachtvoeding enzo he? En hoezo het haar beurt was? Nou, vorig jaar won ik kaartje bij Ellen Vesters, en toen mocht zij mee. Goed geregeld toch?

Voor wie het gemist heeft, het Snorfestival is een combinatie creatieve workshops, lekker eten en drinken en een samenkomst van allerlei bloggers en Instagrammers op een prachtige fotogenieke locatie. Er waren kort door de bocht veel mama’s van in de dertig, soms met man en kinderen. We moesten lachen om aanblik van al die knutselende vrouwen aan tafeltjes, even leek het de handwerkbeurs (of hoe het dat, de CreaDoe) met een Instagram filter erover. Maar goed, daar passen wij zelf heus ook prima tussen en dus hadden we een heerlijke middag.

We aten lekkere groene curry bij de Fair Trade wokfiets, en biofrietjes, en dronken verse smoothies en met ons laatste muntje dongen we af op een versgebakken wafel. En natuurlijk deden wij ook workshops.  We begonnen rustig, bij Marijke Buurlage leverden we onze eerste workshopbon in, waarna zij een foto van ons maakte , wij onze emailadressen opschreven en klaar waren wij. Marijke niet, want die gaat de komende weken van ons en vele andere mooie portretjes maken. Ik ben heel benieuwd naar het resultaat!

Zo’n workshop waarbij de ander aan de slag ging beviel goed, en dus namen we een kijkje bij Marloes de Vries. Zij maakte ter plekke de prachtigste waterverfportretjes en zo een wilde wij er ook wel. Helaas zat ze al vol. Gelukkig had ik Marloes vantevoren gevraagd om het door haar geïllustreerde prentenboek ‘That 17th Hat’ voor me mee te nemen. Dat wilde ze wel voor me signeren, en er een mooi tekeningetje in maken. Zo lief! Mama en kindjes blij!

Bij de workshoptafel van Geertje Aalders en Flow Magazine werd het toch nog hard werken. Ik knipte als een bezetene bloemen uit gekleurd papier om in drie kwartier een bloementuin pop-up in elkaar te flatsen. Leuk om te doen en het zag er leuk uit.

Maar voor een kletskous als ik was het allerleukste natuurlijk om weer eens ongestoord, zonder ‘mama? Mama! MAMA!’ op de achtergrond te kunnen ouwehoeren. Met lieve vriendin Marrit over onze kinderen, mannen, vakanties en de toekomst van onze eigen bedrijfjes. En met allerlei online vrienden en bekenden. Bijzonder hoe ook dat heel vertrouwd kan voelen.

Gastbloggen voor Kleine Sam

Oma Stroe verzon iets slims. Ze neemt graag iets leuks mee voor Daan (3) en Bente (2), maar wil ze ook niet te veel verwennen. Of voelt haarfijn aan dat wij dat niet willen. Hoe dan ook, ze bedacht dat juist dàt wat je niet zelf in de kast hebt liggen, misschien wel het allerleukste is. Toch? Of spelen jullie kinderen nooit veel beter met het speelgoed van andere kindjes? Juist.

Zo begon mijn eerste gastblogpost voor kinderwebwinkel Kleine Sam, over het prentenboek Feest! van Arnoud Wierstra. Hier kun je het hele bericht lezen. En tijdens het schrijven wist ik het weer, er is echt niks leukers dan schrijven over mooie kinderboeken. Gelukkig vroeg Lisette mij om vanaf nu elke maand een gastblogje te schrijven over een kinderboek uit de collectie van Kleine Sam, en natuurlijk zei ik "ja!".

English: I love writing about children's books, so I am very happy Lisette from kidswebshop Kleine Sam asked me to write a monthly blog about the books in her collection. Of course I said yes. The posts will be only in English though, and mostly about Dutch books.

Freebies change your life ehh, room

English below

Ook op een hippe Tradeshow zoals Show Up krijg je gratis dingetjes, wat dat betreft is het niet anders dan de Huishoudbeurs. Nou ja, dat is niet helemaal waar, je krijgt minder en mooier. Gelukkig maar, want voor je het weet staat je hele huis op z'n kop. Ik kreeg o.a. een lantaarntje van Jurianne Matter en een folder van Uitgeverij Snor en was minstens een uur de plank boven de eettafel aan het restylen. Tja, ik ben nou eenmaal niet zo snel. Maar mooi werd het wel. Zelfs de kinderen viel het op. Het paardje is uit de kast! Waar is de zeilboot! Kijk, een zeehond! Oog voor detail hebben ze, leuk is dat. Zelf werd ik er ook heel blij van. Twee nieuwe stukjes papier, net iets anders in gebruik genomen dan bedoeld, en met een heel fijn resultaat. Toch inspirerend, dat Show Up.

 
English
I got some Freebies at ShowUp that inspired me to change the shelve in the living room. I framed the cover of the Snor catalogus and made a little vase by putting a glass in my Jurianne Matter lantern. than of course, everything had to switch place for a number of times, until I was finally pleased with the result. The kids liked it too, they kept saying: where did the ship go? The horse left the cabinet! look, a seal! I love their eye for detail. One big happy family, thanks to two pieces of paper and a bit inspiration at ShowUp.

No 52-weeks project: Dorine de Vos en Mathilda Stein

English below

Ok. M'n 52-wekenproject in 2013 liep op niets uit. Ik ben gewoon niet in de wieg gelegd voor goede voornemens. Met dat gegeven kan ik best leven. En bovendien, ik kon toch ook niet weten dat ik ziek zou worden? Alleen, die serie prentenboekenposts zijn toevallig wel hartstikke favoriet. Zowel bij mij als bij jullie als ik de statistieken moet geloven. En dus ga ik er gewoon mee door, wanneer mij het uitkomt. Mijn blog mijn regels, toch?

Wanneer ik met de kids naar de bieb ga, zie ik soms mooie boeken die ik graag met jullie wil delen. Zo legde ik 'Juffrouw van Zanten en de zeven rovers' van Mathilda Stein en Dorine de Vos op de stapel boeken om mee naar huis te nemen. Vreemd genoeg kwam ik thuis 'Prinses Pernilla en de reddende ridders'. Ik verdenk een klein jongetje van de grote wisseltruc. Maakt niet uit, ze zijn allebei de moeite waard. En mocht je iets van Dorine de Vos en Juffrouw van Zanten willen zien, kijk dan dit filmpje eens.

Prinses Pernilla is een grappig verhaal over een eigenwijze prinses. Maar het gaat mij natuurlijk om de originele illustraties. Je herkent de stijl van Dorine de Vos misschien wel van de huisstijl van Vila Augustus, waar ze een van de initiatiefneemsters van is. Het is zo'n herkenbare originele stijl, ik val er als een blok voor. De handgeschreven letters, de tekeningen die net kindertekeningen lijken, het lijkt zo makkelijk maar het is zo knap.

En dan de vele grapjes die bij iets betere bestudering in de illustraties te vinden zijn. Ik moest zo lachen om het borduurwerk op het paard z'n dek. Wie bedenkt zoiets? 

English
Ok. So my 52-weeks project in 2013 failed. I'm just not the right person for resolutions like that. I can live with that. And besides, who knew I would get ill. The thing is, I loved these posts. And so did you, as blog stats tell me. So I'm just gonna continue with the series, at the moments I choose. My blog my rules, right?

So this one is about a book by Mathilde Stein and Dorine de Vos. I love Dorine's style, it is so recognizable and original. The hand-written type, the child-like drawings, it all seems so easy but is so skilful. Hope you like it too!

The brighter the better

English below
Ik hou van kleur, of het nu gaat om kleding, meubels of plaatjes, de kleur moet eraf spatten. Ook als ik iets maak. Maar dat is de ene keer makkelijker dan de andere. Met zeefdrukken? Geen probleem. Stempelen? Ook niet. Maar tekenen en verven? Het resultaat is vaak te mat of te soft vind ik. Dat ligt natuurlijk vooral aan mijn totale gebrek aan techniek. Maar toch. Materialen die mooie intense felle kleuren beloven kan ik vaak maar moeilijk weerstaan.

Een aantal jaar geleden plaatste Anna Denise een filmpje op haar blog over Derwent Inktense Blocks. Het zag er prachtig uit, en ik zette een doos op mijn verlanglijstje. Dit jaar kreeg ik ze, en gisteren speelde ik er even mee. Inderdaad, prachtige kleuren! Wat ik ook heel fijn vind, eenmaal droog is droog en dus weer overschilderbaar zonder dat de kleuren mengen. Ik zou het liefst vanavond weer gaan tekenen!

English 
I love color, as my interior, wardrobe and collection of artwork shows. When I create something, it has to be bright and bold. Sometimes that’s easy ot do, sometimes it’s not. Screen-printing? Easy. Stamping? Easy. However drawing and painting? Somehow the result often is too matte or too soft to my taste. Of course that’s mainly due to my complete lack of technique. But still. Art materials that promise beautiful intense bright colors are hard to resist.

So when Anna Denise showed Derwent Inktense Blocks in a video on her blog, I had to put them on my wishlist. This year I received them as a birthday gift. And yesterday I played with it a little. Bright colors indeed! And what I also love about them is when they dry, they ar permanent. Which means you can paint another layer on top which won’t blend with the layer below. I would’t mind using them again tonight

Happy New Year!

Merry Christmas!

Follow my blog with Bloglovin

Kriebels

Ken je dat? Dat hoe drukker je het hebt, hoe meer het gaat kriebelen om gewoon iets te maken? Een stempel, een rokje, een tekening….Ik had dat afgelopen week. Ik ging weer –bijna- volledige dagen werken, Dolf en ik wisselden elkaar af met afspraken buiten de deur en ik benutte m’n vrije tijd om te solliciteren. Meteen kwamen de kriebels, om te gaan linosnijden, zeefdrukken, stempels maken…En ik was er blij mee hoor, dat de kriebels er weer waren, want het betekent dat ik er weer een beetje ben. Zijn ze weg, dan gaat het pas echt niet goed.

Dus ik googlede naar mogelijkheden om te zeefdrukken in Delft. Want dat vind ik een van de gaafste technieken die er is, je doet het alleen niet zo maar thuis. Kortom, echt een lekker handige hobby voor als je geen tijd hebt. Ik zocht al eerder, en geloof me, veel opties waren er toen niet. Te duur, altijd vol, alleen voor studenten. En toen ontdekte ik iets geks en heel erg fijns. Er zijn namelijk onlangs TWEE grafisch Ateliers in Delft geopend, hoe gaaf is dat?

Van de website van Atelier Indrukwekkend werd ik zo enthousiast dat ik meteen vroeg of ik langs mocht komen en dat deed ik afgelopen vrijdag. Eigenares Kirsten liet me haar prachtige atelier zien. Wat een leuke meid en wat een gaaf bedrijf is zij gestart. Daar heb ik echt bewondering voor, zo jong en ondernemend. Ze organiseert workshops, cursussen, kinderfeestjes en je kan als kunstenaar gebruik maken van haar atelier. Ik wil er graag een opfrisworkshop zeefdrukken volgen, zodat ik echt aan de slag kan. (Zijn er mensen die daar zin in hebben? Dan kunnen we wat plannen!)

Kirsten vertelde me over Josetta van Het Grafisch Atelier waar ze soms mee samenwerkt. Natuurlijk bezocht ik ook haar website, ik ben nou eenmaal super geïnteresseerd in elke nieuwe creatieve onderneming in Delft. Zij bleek een compagnon te zoeken, en toen werd ik toch wel nieuwsgierig. Misschien de kans voor mij om in Delft te gaan werken?

Dus sprong ik op de fiets en ging even langs. Josetta bleek een superenthousiaste en hardwerkende vrouw, die naast het bijna full-time runnen van een lijstenmakerij en een gezin ook nog een klein Grafisch Atelier aan het opzetten is. Opnieuw, respect! Kleinschalig, en wat dat betreft geen job-opportunity voor mij, maar wel hartstikke leuk. En als ik wil, mag ik een workshop “Stempel maken” komen geven. Wat denken jullie, zou daar animo voor zijn?

Illustation and inspiration at Swanmarket

Had ik al eens verteld dat ik de meest fantastische man heb? Nee? Nou, dat is dus zo. Bewijs? Zondag was ik nogal sip, om, nouja, zie vorige post. Dus wat deed manlief? Die organiseerde het huishouden en de kindjes dusdanig dat hij ons allemaal uitgeslapen en gevoederd in de auto kon stoppen om het laatste staartje van de Swanmarket in Rotterdam mee te pakken. Alwaar ik lekker met Bente in de wagen langs de kraampjes mocht struinen en hij vooral achter Daan aanrende. Het was een supergoed plan, want we vonden het allemaal hartstikke leuk en mijn humeur kreeg een boost waar ik weer dagen op kon teren.
En ik kocht niet eens iets, maar ik kletste wel met heel veel medebloggers, en ontdekte een paar nieuwe super illustratoren. En als ik ergens blij van word is dat het wel.
Het hele gezin viel voor de mooie zeefdrukken van Makii, en Daan en Mielo werden meteen vriendjes. Mielo wilde wel een mooie muurschildering op Daans kamertje maken, maar daarvoor was mama toch iets te trots op haar eigen harde stylingwerk. Maar mocht de ABC zeefdrukkenserie uitgebreid worden met een D, dan willen we die wel!
Daarna namen we een kijkje bij Maha&me, waar Evita ter plekke mooie lino's stond te drukken! Ik was gefascineerd door het materiaal waar ze mee werkte, het zag er meer uit als het stempelrubber dat ik ook gebruik (Speedycarve), dan het linoleum dat ik ken van de basisschool. Heel lief gaf ze antwoord op al mijn beginnersvragen en ik kreeg heel veel zin om het zelf ook te proberen. Nu kan Evita gelukkig wél tekenen, en waren haar prints dan ook om erg blij van te worden!
Na afloop bezocht ik Twitter nog even en deed zo via Broesj nog een ontdekking, namelijk dat Puike Prent een superblog en Etsyshop is. Ik viel als een blok voor de prints van Haas en Eend....

Opnieuw werd me duidelijk hoe veel ik kan genieten van het kijken naar andermans werk, hoe graag ik dat met anderen deel en hoe gaaf ik het vind als ik een pietsiebeetje kan bijdragen aan al dat moois door bijvoorbeeld wat mensen met elkaar in contact te brengen. Kon ik daar m'n werk maar van maken....

- Posted using BlogPress from my iPad

52-weeks-project: Annelore Parot

Ik had nog nooit van Kokeshi gehoord voordat ik op Planet Fur las over Marlous 'obsessie'. Voor de duidelijkheid, Kokeshi zijn houten poppetjes uit Japan. Dus je kan voorstellen dat ik verbaast was toen ik de cadeautjes van mijn schoonmoeder bij de geboorte van Bente uitpakte en een Kokeshi mij vanaf de cover van een boek toelachte. Even dacht ik dat zelfs mijn schoonmoeder hipper is dan ik, maar gelukkig bleek zij ook niet veel van het fenomeen Kokeshi af te weten. Maar ze vond het wel een 'Marije-boek'. En dat is het ook. Alleen al de kleuren van de kaft....En toch is het een heel ander boek dan alle andere boeken die ik heb, en dat is precies wat ik er zo leuk aan vind.

Illustrator Annelore Parot is dol op Japan, zo veel is duidelijk. Niet alleen door de typisch Japanse dingen die ze met dit boek op een leuke manier laat zien, maar voor door de manier waarop ze dat doet. Het boek is met net zo veel zorg samengesteld als we kennen van Japanse boeken. Mooie patronen, uitvouwbare bladzijdes, allerlei kleine details. Leuk om dat nu ook in een kinderboek terug te zien.

En blijkbaar is Marlous niet de enige die van Kokeshi houdt. Er is namelijk een hele serie kinderboeken rond Kokeshi Yumi en Aoki in de hoofdrol verschenen bij Chronicle Books. Er is zelfs een bijbehorende stationery lijn. Kortom, wie van Kokeshi of japan houdt, kan z'n hart ophalen met deze boeken.

I had never heard about Kokeshi until I read about Marlous obsession with them on her amazing blog Planet Fur. So you can imagine how surprised I was when I unwrapped Bente's presents from my mother-in-law and a Kokeshi smiled at me from the cover of a book. For a moment I thought even my mother -n-law is hipper than me, until I learned that she didn't know much about Kokeshi either. She just thought it was a typical 'Marije-book'. And it sure is! But it is also very different from  all the other books that I own, and that's exactly why I like it so much.

Annelore Parot loves Japan, that's clear. Not only because she shows many aspects of Japanes culture in such a fun way, but also because the way she does so is very Japanese, at least that's my view. All those nice little details, beautiful patterns, and smart use of paper, I've only seen that in Japanese books and its great to see that in a book for children now. In fact, there's a whole serie of books based on the two characters Yumi and Aori, and there's even a stationery line. Apparently, Marlous is not the only one who loves Kokeshi.

52-weeks-project: Annette Tamarkin

English below

Toen ik dit boek voor het eerst in de winkel zag liggen, was ik meteen verkocht. Ik blogde er zelfs ter plekke kort over met m'n telefoon. Toen mijn broer onlangs vroeg wat ik voor mijn verjaardag wilde vroeg ik dus dit boek en nu heb ik het eindelijk zelf! Het is een pop-up boek over alles wat er te zien is in de lucht, de wolken, sterren, zon en maan. Ik ben van plan het gewoon af en toe ergens open neer te zetten, want iedere pagina is net een mooie poster.

Over Annette Tamarkin is op het internet niet zo veel te vinden. Misschien verklaart dat waarom er volgens mijn blogstatistieken relatief vaak mensen hier terecht komen die haar naam als zoekterm hebben gebruikt, iets wat ik zelf heel wonderlijk vind. Zelf vond ik het filmpje onderaan, waarin figuren uit vier van haar boeken figureren.

Tot slot, ik loop nog steeds een beetje achter met het 52-weken-project, maar ik werk aan een inhaalslag!    Wil je ondertussen nog een boekentip van mij? Op Moodkids verscheen afgelopen vrijdag nog een boekenpost van mijn hand... 

English
When I saw this book in my bookshop, I was immediately hooked. I even wrote a little blogpost about it right away using my phone. So when my brother asked me what I would like to have for my birthday, I didn't doubt. I think I will display it somewhere at home, because the pages look like nice posters each.
I couldn't find much about Annette Tamarkin on the internet. That probably explains why some people seem to find this blog after googling her name according to my stats, which I find rather strange. Anyway, I did find this little YouTube video, in which many of the characters from her books are featured.

52-weeks-project: Sieb Posthuma & Annie M.G. Schmidt

English below

Ik ben opgegroeid met de versjes van Annie M.G. Schmidt. Dat aan elkaar geplakte boekje links op de foto is van mijn moeder geweest, daar las ze ons uit voor. 'Ik ben lekker stout' of 'Het fluitketeltje' dreun ik met liefde voor je op. Ik ben altijd Annie M.G. Schmidt fan gebleven, m'n blog is niet voor niets vernoemd naar  een passage uit 'Floddertje'.

Dus ik was blij verrast toen ik vorig jaar het nieuwe filiaal van de OBA in de Indische buurt binnenliep en daar illustraties uit 'Een vijver vol inkt' tentoongesteld werden. In “Een vijver vol inkt” zijn de beste versjes van Annie M.G.Schmidt verzameld en opnieuw geïllustreerd. Ik zag meteen dat de illustraties van Sieb Posthuma een geweldige combinatie waren met het werk van Annie en ik moest het hebben. Gelukkig kreeg ik het van Sinterklaas. De tentoonstelling daarentegen was nogal knullig opgezet, de werken hingen zo hoog dat ik ze al nauwelijks kon zien, laat staan de kinderen voor wie ze bedoeld waren...

Maar dat terzijde, het boek is geweldig. Sieb Posthuma kreeg er terecht het Gouden Penseel voor. Niet alleen gaat ieder gedicht vergezeld van een prachtig grote tekening, tussendoor zijn ook nog 'losse' tekeningen van Sieb opgenomen. Dit alles is gedrukt op mooi dik mat papier, en de endpapers zijn een soort positief/negatief van elkaar. Goed bedacht! Als je 'Aadje Piraatje', een ander leuk boek van Sieb Posthuma kent, dan komen de vogels in 'Een vijver vol inkt' je vast bekend voor! Ik ben dol op dat soort knipoogjes, jullie ook?

Ook de app-versie van het boek is fijn. Je krijgt dan een digitale versie van het boek. Op elke pagina gebeurd er iets grappigs als je over het scherm beweegt, een leuke extra. Flip van Duijn, de zoon van Annie M.G.Schmidt, leest de gedichten voor. Je merkt aan alles hoe goed hij de versjes kent, en het is leuk om te horen hoe zijn intonatie weer net anders is dan ik gewend ben. Ik kon niet stoppen om de een na de ander af te luisteren. Zelfs manlief stopte met waar hij mee bezig was –strijken- om mee te luisteren. De app is een stuk goedkoper dan het papieren boek, maar €4,49 is toch best veel als je ook al voor het boek betaald hebt. Het zou leuk zijn als uitgever Querido bij aanschaf van het papieren boek korting gaf op de app. Kopen jullie wel eens kinderboeken voor op de Ipad?

English

I –like many Dutchies I guess- grew up with Annie M.G. Schmidts poems. She is the Dutch queen of children’s literature, much like Astrid Lindgren in Sweden. My mum used to read me the poems from her own old copy, in the picture on the left. I still know many of them by head. So I was really happy when I Accidentally bumped into an exhibition of illustrations from ‘A Pond full of ink’, the book in which the best poems are collected, newly illustrated and for the first time translated. I immediately saw the illustrations by Sieb Posthuma are a great combination with the work of Annie M.G. Schmidt. He surely deserved the Illustration Award he won with it. The book is amazing. Not only are all poems accompanied by large illustrations, you also find a number of large drawings by Sieb without text. The whole book is printed on nice thick matte paper and the endpapers look a bit like a positive/negative thing, which is a cool idea.

And the good news is, it’s available in English or you could check out the app of the Dutch edition. It must be funny to hear all the poems in Dutch read by Annie M.G. Schimdts son Flip. Also, in the digital version something extra happens on every page when you touch the screen. I was wondering, do you have suggestions for cool apps based on picture books from where you live? Apps can be a great way to get in touch withpicturebooks from abroad, especially when they are not for sale outside your country, don’t you think?

52-weeks-project: Fleur van der Weel & Edward van de Vendel

English below
Een van de mooiste prentenboeken van 2012 was ‘Hallo!’ Van Fleur van der Weel en Edward van de Vendel. Het gaat over uitkijken naar alle mooie en spannende dingen die er morgen gaan gebeuren. De illustraties van Fleur van Weel zijn subliem. Er is zo veel op te zien. Vooral de grote uitvouwplaat in het midden lijkt wel een zoekplaatje, met zo veel mooie details en sprekende kleuren. Een mooi contrast met de rustigere nachtelijke taferelen. Ook de endpapers zijn heel bijzonder en maken echt onderdeel uit van het verhaal. Daarom laat ik hier ook alleen de eerste zien.

Wanneer ik iets moois zie, zoals de illustraties in dit boek, word ik altijd heel nieuwsgierig naar hoe dat gemaakt is. Waarom weet ik ook niet, het helpt me om beter te kijken denk ik. Zo zag ik op de website van Fleur van der Weel hoe zij op papier verschillende texturen aanbrengt waarna ze er figuren uit knipt die ze gebruikt in haar collages. Waardoor ik opeens zag hoe bijzonder en bepalend de texturen van al die verschillende dieren in dit boek zijn.

M’n foto’s doen – opnieuw- het boek geen eer aan, maar gelukkig is het boek nog in veel boekwinkels te koop voor maar vijf euro, dus ga vooral zelf kijken!
Tot slot, er is ook een spelletje voor de Ipad gebaseerd op het boek. Zelf heb ik het nog niet geprobeerd, jullie wel? Ik ben benieuwd!

English
On of the best picture books of 2012 was was ‘Hallo!’ Van Fleur van der Weel en Edward van de Vendel. I don’t think it’s translated, but it’s about looking forward to all beautiful and exciting things that will happen tomorrow. The illustrations by Fleur van der Weel are sublime, there’s so much to see. Especially the large folding pages in the middle show so many details and bold colours. It’s a beautiful contrast with the more serene night scenes. The end papers are special ass well and are part of the story, because of which I only show the first one.

When I see something beautiful, I lovew to see how it’s done. It helps me to see more. On Fleur van der Weels website she shows how she has brought all different textures to paper and use this paper for her collages. It made me realise how special and important these textures are for this book.

My pictures again don’t do justice to the book. Luckily for our Dutchies, it’s still available in most book shops for only five euros, since it is a special publication for 2012 Children’s Book Week by the Dutch organisation for book promotion (CPNB). I think some Dutch webshops will sell it as well, I can help you with that if you want to. Some of the illustrations can also be seen on Fleur van der Weels website. And there’s an Ipad game based on the book available.

New year & new traditions

English below

Voor het eerst sinds jaren deed ik weer aan Goede Voornemens. Nou ja, eentje dan. De volgende blogpost is er het gevolg van. Maar eigenlijk heb ik niet zo veel met Oud&Nieuw. Voor mij begint het nieuwe jaar begin september, wanneer je de herfst in de lucht voelt hangen. Dan krijg ik het gevoel van Nieuwe Kansen, Grootse Plannen, Goede Voornemens. “Dit jaar begin ik echt op tijd met leren voor m’n toetsen”. Ruik ik buiten de herfst, dan wil ik accuut m’n boeken gaan kaften, een nieuwe agenda in gebruik nemen en ik weet, binnenkort is het Kinderboekenweek. De fijnste tijd van het jaar, met als enige minpunt steeds minder licht buiten.

Vroeger thuis hadden wij niet echt tradities met de feestdagen, maar wel aan het begin van het schooljaar. Winkelen voor nieuwe schoolspullen. Heerlijk neuzen tussen de mooie pennen, schriftjes en etuis. Niet dat ik die al nodig had, maar toch mocht ik altijd wat uitkiezen. En was school weer een paar weken bezig, dan kwam mams thuis met de Kinderboekenmolen. Daarin kruiste ik alle boeken aan die ik al had, en in een andere kleur alle boeken die ik nog wilde hebben. Broodnodig voorwerk, want in de kinderboekenweek mochten we een boek uitkiezen.

Dat gevoel ben ik nooit meer kwijt geraakt. Iedere Kinderboekenweek koop ik een boek en nu ik zelf kinderen heb, mogen zij een boek uitkiezen. Steevast sta ik in september bij de boekwinkel om te vragen of de Kinderboekenmolen er al is. Dit jaar kreeg ik tot mijn verbijstering te horen dat hij was opgeheven. Bestaat niet meer. Te duur. Weg traditie.

Dat was even slikken. Maar gelukkig kwam er ook een nieuwe traditie bij. Van oma krijgen de kleinkinderen het Prentenboek van de Kinderboekenweek. En dat bleek een van de mooiste prentenboeken van 2012 te zijn. Daarom gaat daarover deel twee van mijn 52-weken-project, later vandaag op mijn blog.

English

For me, the new year starts in September instead of January. The best family traditions of my childhood took place at the start of the new school year. When I smell autumn in the air, I think of buying new school supplies and the coming Children’s Book Week. I always got to choose a book. I continued this tradition with my children, and my mum added another tradition. She buys the grandchildren the Children’s Book Week Picture Book. This year, this book was one of the best picture books of 2012. So next blogpost, part two in my 52-weeks-project scheduled later today is about this book.

Illustrations from the 2012 Children's book week picture book by Fleur van der Weel

More ideas than time

English below
Ik vind het lastig hoor. “More ideas than time’, zag ik pas als poster op Pinterest. Herkenbaar. Meer ideeën. En meer wensen ook. Ik wil te veel, weet u nog?

Gisteren was mijn ‘mama-dag’. Als in ik-ben-thuis-bij-de-kids-en-papa-werkt-dag. Daar heb ik er twee van, per week. Geniet was het. Bente die vrolijk in de box lag te trappelen, en alles uit de kast haalde om bij de moeilijk bereikbare speeltjes te kunnen. Daan, die boekje na boekje wilde lezen, en daarna kleuren, en daarna puzzelen. En ondertussen gezellig onverstaanbaar kletste en me kusjes gaf. Zo gezellig! En ja, ik weet het: “Deze fase gaat zo snel voorbij, geniet er maar van!”. Dat doe ik ook, met volle teugen. En dan denk ik, zou ik niet meer thuis willen zijn?

En toch ben ik altijd een beetje onrustig op de mama-dagen. Je zit toch de hele dag te tutten. En dan blijven die ideeën maar komen. Voor creatieve projectjes, klussen in huis, m’n Droombaan, blogposts…Die nou eenmaal niet uit te voeren zijn met de kids erbij, en geloof me, dat heb ik geprobeerd. En dan denk ik, zou ik niet wat minder thuis willen zijn?

Dat ga ik doen, over een paar maanden wordt er een mama-dag ingeruild voor een papa-dag. Daar kijk ik naar uit, want ik heb een leuke baan en ik weet uit ervaring dat het nog leuker is als ik er iets meer tijd in kan steken. Ik zie er ook tegenop, ben bang dat de kinderjaren voorbij vliegen voor ik er erg in heb. En ik weet dat mijn onrust er niet minder door zal worden.

Soms vraag ik me af, stel nou, dat ik een baan had, een droombaan, waarin ik ook m’n liefde voor kinderboeken en illustraties kwijt kan. Of voor mooie dingen, kunst, design, handmade of vintage…Of toch op z’n minst meer nog dan nu kan schrijven, sociaal netwerken en mijn enthousiasme mag delen. Zou die onrust dan afnemen? Die hang naar side-projects? De ideeen die maar blijven opborrelen en m’n geniet-momenten verstoren? En zo ja, weet er dan iemand zo’n baan voor mij?

English
I tend to have more ideas than time, for craft, DIY-projects, blogposts, dreamjobs...Epecially when I'am at home with the kids instead of working,  these ideas pop up in my mind and sometimes distract me from enjoying this toddler-fase. That made me wonder if I would have a job in which I can share more of the passion I have for children's books and illustration, or at least for beautiful things, art, design, handmade or vintage, oin which I can write, social network and share my enthusiasm, would I feel less restless? What do you think? And if so, what kind of job would that be?

52-weeks-project: Marit Tornqvist and Astrid Lindgren

English below

Marit Tornqvist is Neerlands trots op illustratiegebied. Ze werkte veel samen met Astrid Lindgren, internationaal de koningin van de kinderboeken en bekend van Pippi Langkous. Tornqvist mocht zelfs een heel kindermuseum gebaseerd op Lindgrens werk ontwerpen. De Rotterdamse bibliotheek wijdde een tentoonstelling aan haar werk en die bezocht ik afgelopen week. Ik zag er onder andere een aantal originele werken uit De Rode Vogel en stond m’n neus bovenop de illustraties om te zien hoe ze gemaakt zijn. Zo mooi! Daarom koos ik De Rode Vogel uit als eerste boek voor m’n 52-weeks-project.

De Rode vogel is een echt ouderwets sprookje over twee zielige arme weesjes die aan de nare grauwe wereld weten te ontsnappen door een rode vogel te volgen naar De Zonneweide, waar alles fleurig en fijn is.

Het is het een lief en troostrijk verhaal, maar eigenlijk hou ik niet zo van dit soort vertellingen. Maar Marit Tornqvist’s gedetailleerde en sprookjesachtige stijl past perfect bij het boek. De beschrijving van de twee verschillende werelden geeft haar de kans om te laten zien wat ze in huis heeft en wat ik zo goed aan haar vind. Ze kan én prachtige sombere taferelen tekenen, én ze kan van de pagina’s afspatten met kleur. Al is dat in dit boek eigenlijk vooral één kleur, namelijk groen. Knap he? Misschien ben ik niet helemaal duidelijk, maar kijk maar naar de end papers, dan zie je precies wat ik bedoel.

De tentoonstelling loopt nog maar tot 10 januari en je moet er naar toe, want mijn foto’s zijn een belediging vergeleken met het werk van Marit Tornqvist in het echt. Bovendien geven de vitrines vol schetsen en aantekeningen van Marit je het gevoel dat je een kijkje kan nemen in haar werkkamer, en wie houdt er nou niet van gluren in de ateliers van kunstenaars?

English

Dutch illustrator Marit Tornqvist has been working together with international queen of children’s literature and author of Pippi Longstocking, Astrid Lindgren. Which makes us Duchties (or at leastme) very proud of course. Last week I visited an expedition of her work and saw some original pieces from The Red Bird. So beautiful! Therefore, this is the first book I want to show you as part of my 52-weeks-project.

The Red Bird is a traditional fairytale about two poor orphans who manage to escape from their awful grey world by following a red bird to a happy bright place. It is a cute and comforting story, but to be honest, stories like this aren’t exactly my piece of cake. However, it is the perfect stage for Marit Törnqvist to show her talents. Her detailed and fairytale-like style is a perfect match with the atmosphere of the story. The description of the two different worlds make it possible for her to show that she is both brilliant in painting beautiful dark scenes and creating the brightest pages. In this case even with almost just one colour, green. Isn’t that amazing? Perhaps my description isn’t the best, but the end papers say it all.