Vintage Italië

Onze 'grote vakantie' zit er al weer op. Da's eigenlijk wel een nadeel van 'buiten het seizoen' op vakantie gaan. Maar we deden het toch, één keertje nog voor de oudste leerplichtig werd. Om de grote massa en de hoge prijzen te vermijden gingen wij in mei al drie weken naar Italië.

Italië is echt mijn favoriete vakantieland, ik hou van het eten, de ijsjes, de taal, de mooie oude plaatsjes, alles eigenlijk. We deden iets wat we niet zo vaak doen, we gingen namelijk voor de tweede keer naar dezelfde plek aan de Toscaanse kust. Twee jaar geleden hadden we daar een top-vakantie, dus er was geen enkele reden om daar niet nog een keer naartoe te gaan. Maar ik ben niet zo goed in twee-keer-hetzelfde. Dus plakten we er ook nog een weekje Montepulciano aan vast, waar ik mooie Instagram-foto's van had gezien, vol mooie oude straatjes, met de was uit de ramen, bakken geraniums en scootertjes op de stoep.

En inderdaad was het er prachtig en heerlijk en lekker en nog zo veel meer. Alleen niet zo warm helaas. Gek genoeg had ik er al snel genoeg van om al die mooie oude straatjes en kerkjes op de foto te zetten. En dat terwijl ik van plan was veel te fotograferen, want vlak voor de vakantie ruilde ik mijn Canon DSLR in voor een Fuji XT-10 systeemcamera die ik graag wilde uitproberen. Even dacht ik dat twee-keer-hetzelfde inderdaad niet zo'n goed idee was.

Totdat ik me realiseerde dat ik opeens een ánder Italië zag. Ik noem het maar Vintage Italië, en dan bedoel ik niet renaissance maar het Italie van de jaren 50 en 60. Misschien beeldde ik het me maar in, maar ik dacht daar toch echt een glimp van op te vangen. Ik zag het in hotels met kuuroorden bij de warmwaterbronnen in de buurt van Montepulciano, met hun naam in vintage neon letters op het dak. In het cafeetje bij de pont van Castiglione del Lago Trassimeno, het wegrestaurantje waar we lunchten, de rommelmarkt in Lucca, de hotels langs het strand van Castagneto, ja zelfs in het museumcafé van het Aquarium in Livorno. Allemaal hadden ze een fijne retro vibe. Pastel met geel en -af en toe- een strak blauwe lucht, genoeg inspiratie om heel veel te fotograferen. Met liefde ga ik nog heel wat keren naar Toscane, voor de ijsjes, en om steeds een ander Italië te zien.

Gedeelde kinderkamer

Ik ben dol op ons huisje en ik hou van fotograferen. Toch delen Daan en Bente al bijna een jaar een kamer zonder dat ik er ook maar één blogpost aan wijdde. En dat is niet omdat we er geen leuk kamertje van maakten. We? Ja, meneer en mevrouw wilden graag een roze muur. Nu hou ik niet van roze, en het overschilderen van de zwarte krijtwand naar roze vond ik ook niet zo'n goed plan. Daar moeten namelijk 100 lagen ofzo op. Maar goed, we kwamen tot een compromis dat we ook echt met z'n drieën uitvoeren. Ja, ik vind dat een drie- en vier-jarige best zelf hun kamer kunnen schilderen. En het is tof geworden, echt. Kijk maar. Dus wat is het probleem dan? Nou, ik haat opruimen. En die zelfstandige drie- en vierjarige ook. Ze lijken best op mij eigenlijk. Wel klussen en verven enzo, maar opruimen, neh. En om nou een berg boekjes, was, verkleedkleren en speelgoed te fotograferen en daar over te bloggen?

Gelukkig is er één uitzondering op mijn opruimweerzin (niet die van de kleuters), namelijk als de belastingaangifte gedaan moet worden. Dan hou ik opeens heel erg van opruimen. Daar heeft u nu deze blogpost aan te danken. Helaas moet de belastingdienst nog even op z'n aangifte wachten.

Roadtrip to Vlieland

Het is zes uur 's ochtends, begin maart. Buiten is het pikdonker, en het sneeuwt. Ik zit in de auto, alleen. De speciaal gemaakte playlist staat aan. Ik ben een beetje zenuwachtig voor de reis, zo vaak heb ik nog geen auto gereden. Een uur later -en een stuk relaxer- rij ik op de afsluitdijk als ik het licht zie worden. Zo mooi! Ik ben best een beetje trots op mezelf dat ik dit doe. Ik ben onderweg naar Vlieland voor een weekendje fotocursus. Dat had ik wel verdiend vond ik zelf, ik doe zelden iets zonder de kinderen, helemaal voor mezelf.

En dat is dus heerlijk. Maar zo heftig ook. Zo veel indrukken. De nieuwe dingen die ik leer. Het mooie eiland waar ik nooit eerder was. Heel veel kijken. Een heleboel nieuwe mensen om te leren kennen. Bijpraten met een goede vriendin. Constant grote mensen gesprekken voeren, over fotografie, opvoeden, vakanties. Het zet me aan het denken over hoe ik dingen doe, over wie ik ben. Ik voel me op een prettige manier een beetje lonely.

Eigenlijk weet ik ook niet goed wat ik zal fotograferen. Ik hou van het strand. Maar het strand in de regen, zonder m'n lieve kindjes om te fotograferen is best een beetje saai. Ik val terug op wat ik vaker doe. Let op reflecties, lijnen, compositie en kleur. En zo ontstaat er toch iets, onbewust. Het verhaal van mijn 'roadtrip' naar Vlieland, verbeeld in deze collage. Ik ben ontzettend blij met het resultaat, met alles wat ik geleerd heb -ook over mezelf- en de leuke mensen die ik heb leren kennen. Bedankt Maud!

P.S: Marrit maakte een paar actiefoto's van me

Winter 2016

Wat een heerlijk winterweer vandaag! En eindelijk weer wat meer licht, heerlijk! Ik moest wel naar buiten, en besloot eens te gaan kijken bij de Botanische Tuin in Delft. Het was er prachtig, ik maakte foto's tot de batterij van m'n camera leeg was. en toen nog meer, met m'n iPhone en analoge Minolta. 

Ik was er de enige, die stilte is ook wel eens lekker. Geen 'mamaaaaa!'.

En een heerlijke onverwachte bonus was een prachtige oude kas vol tropische planten om heerlijk in op te warmen. De foto waar ik het meest blij mee bent maakte ik daar, snel met m'n iPhone, terwijl de lens steeds besloeg.

Wat is herfst zonder bos?

Ik ben meer een strandmens dan een bosmens.  Ik vind bossen altijd zo nat en donker enzo. Ik functioneer niet zonder licht en kan graag ver kijken. Maar er zijn uitzonderingen. In de herfst moet ik minimaal één keer naar het bos voor een herfstwandeling. Ik wil paddenstoelen zien en herfstschatten zoeken. Wat is herfst zonder een schaal vol kastanjes, eikeltjes, dennenappels, beukennootjes etc. En als er dan licht door die bomen heen sijpelt, dan is dat ook meteen van dat mooie licht, waar alles een gouden randje van krijgt.

Nu hebben wij jaarlijks familieweekend. Met neefjes, nichtjes, ooms, tantes, de hele rambam. Nu durf ik hier wel te verklappen dat dat niet echt mijn hobby is. Op een of andere manier kan ik nooit echt goed mezelf zijn tussen al die schoonfamilie en dat voelt niet fijn. Maar sinds het een paar jaar geleden werd verplaatst naar een prachtige plek in het bos, en ook nog eens iets opschoof in de tijd, kan ik het een stuk beter hebben.

Eén weekend lang herfstschatten zoeken, wandelen, eekhoorntjes zien en herfstzon najagen en ik ben weer klaar voor een jaar. En dan is er nog de geweldige herfstspeurtocht die een van de tantes voor alle kleintjes organiseert, vol kabouterhuisjes, kriebelbeestjes en natuurweetjes. Zo goed zou ik dat zelf nooit kunnen. Daan en Bente vinden het geweldig en ik geniet zo van die toetjes. Daan die vooruit rent en weer terug naar mij want: ‘Het is zo spannend mam’. Bente die met het puntje van haar tong tussen haar lippen de ‘lopen-met-een-kastanje-op-een lepel-opdracht’ uitvoert. Voor kinderen is een bos, zeker in de herfst, magisch. Als ik door hun ogen kijk, zou ik bijna toch een ‘bosmens’ worden.

  

De best bestede twee euro ooit!

Twee weken geleden had ik zo’n ontzettende topmiddag dat er ik nog vrolijk van wordt. En er al m’n derde blogpost over schrijf. Dat kan twee dingen betekenen. Of m’n leven is normaal gesproken doodsaai. Of het was zo’n middag waarop alles klopte. Ik geloof graag ik het laatste. De ingrediënten waren dan ook niet mis: zon, goede koffie, leuke mensen, blije kindjes, een lieve talentvolle illustrator, mooie spullen en een fotohokje.

Dat laatste deed het hem denk ik. Ik heb nog nooit twee euro beter besteed dan die middag. Het kwam zo. We waren dus bij Tas-ka, op dat marktje. En tegenover Tas-ka stond een bordje: Photobooth 2 euro. Dolf had aan één blik genoeg. Al twee keer eerder lieten wij het maken van een gezinsfoto over aan een foto-automaat, maar dat was voordat we Teun kregen. Dus zonder aarzeling stapten we Achtung Baby binnen, de kinderwinkel waar het bord bij hoorde.

Meteen voelden we ons thuis. Ik begon onbewust meteen foto’s te maken en Bente trok een vintage puzzel uit de kast en begon te puzzzelen. Daarvoor peuterde ze wel even het plakband van de stukjes. De winkelmevrouw leek even niet te weten wat ze als eerste moest doen met zo veel vrijpostigheid. Mij vragen wat ik met die grote camera in haar winkel moest of  de puzzel van Bente redden. Uiteindelijk haalde ze haar schouders maar op over de puzzel en begon een gesprekje met mij.

Ze vertelde enthousiast over de mooie handgemaakte producten van Tintading en was hartstikke lief. We werden niet uit de winkel gezet maar mochten rondkijken en spelen en zoeken tussen de tweedehands kinderkleding die ze verkochten. En toen Teun, die lekker had liggen slapen in de wagen, wakker werd propten we ons met ons vijven in het fotohokje. Het was nogal druk in de winkel, dus iedereen kon mee genieten hoe wij probeerden te zorgen dat de kinderen lang genoeg bleven stilzitten. Teun luisterde niet en wilde maar niet in de lens kijken. Wij moesten zo lachen en kwamen oververhit uit het hokje rollen.

Vier minuten later rolde ook het strookje met vier prachtige familieportretjes uit de automaat. Van die echte analoge hè, niet van die digitale. Ik ben er zo blij mee! Het kuiltje in Daans wang op de eerste foto, die ondeugende blik van Bente op de tweede, mijn eigen poging om leuk te kijken op de derde, en Dolfs poging om Teun ìn de camera te laten kijken op de laatste foto. Ik heb het heel voorzichtig mee naar huis genomen, alsof het iets heel kostbaars was. 1000 maal dank lieve dames van Achtung Baby!

Eindhoven part two: PHE

English below
Eerlijk gezegd ben ik niet Piet Hein Eeks grootste fan. Maar toch moest ik naar zijn stek in Eindhoven. Gewoon omdat ik er zo veel goeds over gehoord had. En gelukkig maar, want het was de moeite waard. We dwaalden gewoon een beetje door het pand en kwamen de mooiste dingen tegen. Misschien genoot ik nog wel het meeste van het uitzicht op de werkplaatsen. Dat vind ik er toch altijd heerlijk uitzien, van die plekken waar dingen gemáákt worden. Echt vakmanschap enzo, geen enge Chinese fabriek dan hè. En toen we alles gezien hadden, alles in de winkel aangeraakt en een heerlijk taartje gegeten, toen gingen we nog even de stad in, waar we ons weer verbaasde over de fijne sfeer, op de Grote of Kleine Berg ofzo . Wel aparte straatnamen daar. En nog maar een koffietje dronken bij Sissy Boy. We hadden ten slotte wat te vieren. Uiteindelijk aten we heerlijk bij Het Ketelhuis op Strijp. En toen viel ik wel een beetje om, maar wat een fijne dag was het!

 

 

 

 

 

English
I am not Piet Hein Eeks biggest fan to be quite honest. But I had to visit his concept store anyway. Just because I had heard so many good things about it. And I wasn't disappointed, it really was worth a visit. We just wandered trough the big building and saw amazing things. I really enjoyed the view on the working floor. I love looking at places where things are made. I mean, places of real craftsmanship, not some scary Chinese factories of course. . And when we finally had seen everything, touched everything in the shop and ate some cake, we went to the city centre. Again we were surprised by the nice atmosphere in streets like Gote Berg or Kleine Berg or whatever they were called. And we had another coffee, at Sissy Boy. Just because we had something to celebrate. And then we went back to Strijp, where we had a nice dinner at Het Ketelhuis. It was a lovely day.