Illustation and inspiration at Swanmarket

Had ik al eens verteld dat ik de meest fantastische man heb? Nee? Nou, dat is dus zo. Bewijs? Zondag was ik nogal sip, om, nouja, zie vorige post. Dus wat deed manlief? Die organiseerde het huishouden en de kindjes dusdanig dat hij ons allemaal uitgeslapen en gevoederd in de auto kon stoppen om het laatste staartje van de Swanmarket in Rotterdam mee te pakken. Alwaar ik lekker met Bente in de wagen langs de kraampjes mocht struinen en hij vooral achter Daan aanrende. Het was een supergoed plan, want we vonden het allemaal hartstikke leuk en mijn humeur kreeg een boost waar ik weer dagen op kon teren.
En ik kocht niet eens iets, maar ik kletste wel met heel veel medebloggers, en ontdekte een paar nieuwe super illustratoren. En als ik ergens blij van word is dat het wel.
Het hele gezin viel voor de mooie zeefdrukken van Makii, en Daan en Mielo werden meteen vriendjes. Mielo wilde wel een mooie muurschildering op Daans kamertje maken, maar daarvoor was mama toch iets te trots op haar eigen harde stylingwerk. Maar mocht de ABC zeefdrukkenserie uitgebreid worden met een D, dan willen we die wel!
Daarna namen we een kijkje bij Maha&me, waar Evita ter plekke mooie lino's stond te drukken! Ik was gefascineerd door het materiaal waar ze mee werkte, het zag er meer uit als het stempelrubber dat ik ook gebruik (Speedycarve), dan het linoleum dat ik ken van de basisschool. Heel lief gaf ze antwoord op al mijn beginnersvragen en ik kreeg heel veel zin om het zelf ook te proberen. Nu kan Evita gelukkig wél tekenen, en waren haar prints dan ook om erg blij van te worden!
Na afloop bezocht ik Twitter nog even en deed zo via Broesj nog een ontdekking, namelijk dat Puike Prent een superblog en Etsyshop is. Ik viel als een blok voor de prints van Haas en Eend....

Opnieuw werd me duidelijk hoe veel ik kan genieten van het kijken naar andermans werk, hoe graag ik dat met anderen deel en hoe gaaf ik het vind als ik een pietsiebeetje kan bijdragen aan al dat moois door bijvoorbeeld wat mensen met elkaar in contact te brengen. Kon ik daar m'n werk maar van maken....

- Posted using BlogPress from my iPad

Loooong break

2013 zou mijn jaar worden. Na twee jaar kwakkelende gezondheid als gevolg van twee zware zwangerschappen zou ik weer m'n vrolijke energieke zelfje worden. Alleen maar genieten van die twee kleine hummels, knallen op m'n werk én m'n creativiteit weer de ruimte geven. Ik begon meteen maar met een goed voornemen. 52 weken lang 52 prentenboeken op dit blog.

Tja, ik wilde zo graag weer de oude zijn dat ik misschien iets te ambitieus was. De kids sliepen niet door, de bekkeninstabiliteit bleef maar zeuren en m'n dagelijkse retourtje Delft-Amsterdam viel best zwaar. Misschien niet zo gek dat ik flink ziek werd in januari. En in februari nog een keer. Zware longontsteking. Weken was ik volledig uit de running en nog ben ik niet volledig hersteld. M'n werk was niet zo blij met me, die zien me liever gaan. Een ding werd me duidelijk, zo gaat het niet langer.

Ik ben zo druk met zoeken naar wen oplossing, dat er eigenlijk geen ruimte is om te bloggen. Vandaar de stilte hier. Maar ik begin het wel te missen. Gisteren wipte ik even langs de Swanmarket en ontmoette een paar toffe illustratoren. Natuurlijk poste ik erover op Twitter en Instagram. Maar ik zou er graag ook een mooie blogpost over maken.

Misschien is dit een oplossing, bloggen op m'n IPhone vanuit de trein. Geen fancy foto's, een snelgeschreven tekst, ik probeer ook maar wat. Hopelijk tot snel!

English: it has been quiet here due to a long time of being ill. I need some time to take care of myself, but hope to be back soon!

- Posted using BlogPress from my iPhone

52-weeks-project: Annelore Parot

Ik had nog nooit van Kokeshi gehoord voordat ik op Planet Fur las over Marlous 'obsessie'. Voor de duidelijkheid, Kokeshi zijn houten poppetjes uit Japan. Dus je kan voorstellen dat ik verbaast was toen ik de cadeautjes van mijn schoonmoeder bij de geboorte van Bente uitpakte en een Kokeshi mij vanaf de cover van een boek toelachte. Even dacht ik dat zelfs mijn schoonmoeder hipper is dan ik, maar gelukkig bleek zij ook niet veel van het fenomeen Kokeshi af te weten. Maar ze vond het wel een 'Marije-boek'. En dat is het ook. Alleen al de kleuren van de kaft....En toch is het een heel ander boek dan alle andere boeken die ik heb, en dat is precies wat ik er zo leuk aan vind.

Illustrator Annelore Parot is dol op Japan, zo veel is duidelijk. Niet alleen door de typisch Japanse dingen die ze met dit boek op een leuke manier laat zien, maar voor door de manier waarop ze dat doet. Het boek is met net zo veel zorg samengesteld als we kennen van Japanse boeken. Mooie patronen, uitvouwbare bladzijdes, allerlei kleine details. Leuk om dat nu ook in een kinderboek terug te zien.

En blijkbaar is Marlous niet de enige die van Kokeshi houdt. Er is namelijk een hele serie kinderboeken rond Kokeshi Yumi en Aoki in de hoofdrol verschenen bij Chronicle Books. Er is zelfs een bijbehorende stationery lijn. Kortom, wie van Kokeshi of japan houdt, kan z'n hart ophalen met deze boeken.

I had never heard about Kokeshi until I read about Marlous obsession with them on her amazing blog Planet Fur. So you can imagine how surprised I was when I unwrapped Bente's presents from my mother-in-law and a Kokeshi smiled at me from the cover of a book. For a moment I thought even my mother -n-law is hipper than me, until I learned that she didn't know much about Kokeshi either. She just thought it was a typical 'Marije-book'. And it sure is! But it is also very different from  all the other books that I own, and that's exactly why I like it so much.

Annelore Parot loves Japan, that's clear. Not only because she shows many aspects of Japanes culture in such a fun way, but also because the way she does so is very Japanese, at least that's my view. All those nice little details, beautiful patterns, and smart use of paper, I've only seen that in Japanese books and its great to see that in a book for children now. In fact, there's a whole serie of books based on the two characters Yumi and Aori, and there's even a stationery line. Apparently, Marlous is not the only one who loves Kokeshi.

52-weeks-project: Annette Tamarkin

English below

Toen ik dit boek voor het eerst in de winkel zag liggen, was ik meteen verkocht. Ik blogde er zelfs ter plekke kort over met m'n telefoon. Toen mijn broer onlangs vroeg wat ik voor mijn verjaardag wilde vroeg ik dus dit boek en nu heb ik het eindelijk zelf! Het is een pop-up boek over alles wat er te zien is in de lucht, de wolken, sterren, zon en maan. Ik ben van plan het gewoon af en toe ergens open neer te zetten, want iedere pagina is net een mooie poster.

Over Annette Tamarkin is op het internet niet zo veel te vinden. Misschien verklaart dat waarom er volgens mijn blogstatistieken relatief vaak mensen hier terecht komen die haar naam als zoekterm hebben gebruikt, iets wat ik zelf heel wonderlijk vind. Zelf vond ik het filmpje onderaan, waarin figuren uit vier van haar boeken figureren.

Tot slot, ik loop nog steeds een beetje achter met het 52-weken-project, maar ik werk aan een inhaalslag!    Wil je ondertussen nog een boekentip van mij? Op Moodkids verscheen afgelopen vrijdag nog een boekenpost van mijn hand... 

English
When I saw this book in my bookshop, I was immediately hooked. I even wrote a little blogpost about it right away using my phone. So when my brother asked me what I would like to have for my birthday, I didn't doubt. I think I will display it somewhere at home, because the pages look like nice posters each.
I couldn't find much about Annette Tamarkin on the internet. That probably explains why some people seem to find this blog after googling her name according to my stats, which I find rather strange. Anyway, I did find this little YouTube video, in which many of the characters from her books are featured.

Guestblogger at Moodkids

English below
Soms vraagt het Echte Leven zo veel van je dat van de online wereld zomaar een hele week aan je voorbij gaat. Mij gebeurde dat afgelopen week. Ik was hartstikke ziek, manlief zat in het buitenland en zelfs met de hulp van m'n superlieve schoonfamilie lukte het me niet om ook maar even achter de computer te kruipen. Ik weet dat iedereen dat wel eens overkomt, en dat jullie dat best begrijpen. Daarom voel ik me ook niet echt schuldig dat er afgelopen week geen 52-weken-project-blogpost verscheen. Toch baal ik er enorm van dat het me nu niet lukt m'n goede voornemen langer dan drie weken vol te houden. Al geldt dat geloof ik voor half Nederland. En echt, ik haal hem in, beloofd!
Nu weet ik dat jullie hier niet gekomen zijn om over mijn sores te lezen maar omdat jullie allemaal snakken naar wat heerlijke prentenboeken-inspiratie. En dat komt goed uit, want er verscheen deze week wel een blogpost van mijn hand op de website van Moodkids. Toevallig ging dat deze week over een hartstikke leuk prentenboek. Dus ga gauw kijken!

Moodkids is een "online magazine en daily blog voor creatieve en stijlvolle ouders", dat wordt gemaakt door de bloggers Maike een Eefje. Ze werken daarbij samen met veel andere leuke bekende en minder bekende bloggers en webshops en volgens mij is het ook hartstikke leuk om te lezen als je geen kinderen hebt. Ik heb de eer om er een keer per twee weken een guestblog over kinderboeken te mogen schrijven, iets wat ik nog steeds niet helemaal kan geloven. Mocht je het hier een beetje stil vinden, dan is daar nog genoeg leuks te lezen!

English
Sometimes Real Life needs all your attention. That happened to me last week, when I was ill and my husband was abroad. To my own disappointment I had no choice but to fail keeping my New Year's Resolution, at least for one week. But I will make it up to you when I feel better, promised!
I'm sure you didn't came here to read about my little problems, you just wanted to see another nice picture book. So, the good news is: the website Moodkids did publish a blogpost by me featuring a nice picture book, although the post is in Dutch.
Moodkids is an online magazine and daily blog for creative and stylish parents and I feel so lucky to be part of their team of guestbloggers. Most of the magazine and blog is in Dutch, but I'm sure you'll find enough visual inspiration there.

52-weeks-project: Sieb Posthuma & Annie M.G. Schmidt

English below

Ik ben opgegroeid met de versjes van Annie M.G. Schmidt. Dat aan elkaar geplakte boekje links op de foto is van mijn moeder geweest, daar las ze ons uit voor. 'Ik ben lekker stout' of 'Het fluitketeltje' dreun ik met liefde voor je op. Ik ben altijd Annie M.G. Schmidt fan gebleven, m'n blog is niet voor niets vernoemd naar  een passage uit 'Floddertje'.

Dus ik was blij verrast toen ik vorig jaar het nieuwe filiaal van de OBA in de Indische buurt binnenliep en daar illustraties uit 'Een vijver vol inkt' tentoongesteld werden. In “Een vijver vol inkt” zijn de beste versjes van Annie M.G.Schmidt verzameld en opnieuw geïllustreerd. Ik zag meteen dat de illustraties van Sieb Posthuma een geweldige combinatie waren met het werk van Annie en ik moest het hebben. Gelukkig kreeg ik het van Sinterklaas. De tentoonstelling daarentegen was nogal knullig opgezet, de werken hingen zo hoog dat ik ze al nauwelijks kon zien, laat staan de kinderen voor wie ze bedoeld waren...

Maar dat terzijde, het boek is geweldig. Sieb Posthuma kreeg er terecht het Gouden Penseel voor. Niet alleen gaat ieder gedicht vergezeld van een prachtig grote tekening, tussendoor zijn ook nog 'losse' tekeningen van Sieb opgenomen. Dit alles is gedrukt op mooi dik mat papier, en de endpapers zijn een soort positief/negatief van elkaar. Goed bedacht! Als je 'Aadje Piraatje', een ander leuk boek van Sieb Posthuma kent, dan komen de vogels in 'Een vijver vol inkt' je vast bekend voor! Ik ben dol op dat soort knipoogjes, jullie ook?

Ook de app-versie van het boek is fijn. Je krijgt dan een digitale versie van het boek. Op elke pagina gebeurd er iets grappigs als je over het scherm beweegt, een leuke extra. Flip van Duijn, de zoon van Annie M.G.Schmidt, leest de gedichten voor. Je merkt aan alles hoe goed hij de versjes kent, en het is leuk om te horen hoe zijn intonatie weer net anders is dan ik gewend ben. Ik kon niet stoppen om de een na de ander af te luisteren. Zelfs manlief stopte met waar hij mee bezig was –strijken- om mee te luisteren. De app is een stuk goedkoper dan het papieren boek, maar €4,49 is toch best veel als je ook al voor het boek betaald hebt. Het zou leuk zijn als uitgever Querido bij aanschaf van het papieren boek korting gaf op de app. Kopen jullie wel eens kinderboeken voor op de Ipad?

English

I –like many Dutchies I guess- grew up with Annie M.G. Schmidts poems. She is the Dutch queen of children’s literature, much like Astrid Lindgren in Sweden. My mum used to read me the poems from her own old copy, in the picture on the left. I still know many of them by head. So I was really happy when I Accidentally bumped into an exhibition of illustrations from ‘A Pond full of ink’, the book in which the best poems are collected, newly illustrated and for the first time translated. I immediately saw the illustrations by Sieb Posthuma are a great combination with the work of Annie M.G. Schmidt. He surely deserved the Illustration Award he won with it. The book is amazing. Not only are all poems accompanied by large illustrations, you also find a number of large drawings by Sieb without text. The whole book is printed on nice thick matte paper and the endpapers look a bit like a positive/negative thing, which is a cool idea.

And the good news is, it’s available in English or you could check out the app of the Dutch edition. It must be funny to hear all the poems in Dutch read by Annie M.G. Schimdts son Flip. Also, in the digital version something extra happens on every page when you touch the screen. I was wondering, do you have suggestions for cool apps based on picture books from where you live? Apps can be a great way to get in touch withpicturebooks from abroad, especially when they are not for sale outside your country, don’t you think?

On how I won a DaWanda voucher and bought a stamp

English below
Nooit gedacht dat het me nog van pas zou komen, m'n enthousiasme voor sinterklaas. Maar het kan gek lopen. Afgelopen december werden er op verschillende blogs vouchers weggegeven voor DaWanda. Ik wilde er heel graag een, want al jaren stond hoog op m'n verlanglijstje een 'Alphabet Rolling Stamp'. Die alleen via DaWanda te koop is. Athans, daar kocht Gennine's hem. Ooit bestelde ik hem al, betaalde, en hoorde nooit meer wat van de eigenaar van het DaWanda winkeltje. Ik was niet de enige, DaWanda sloot de winkel en Paypal regelde dat m'n geld terug kwam. En toen was ik er wel even klaar mee, maar goed, die stempel wilde ik dus nog steeds. Ik heb namelijk te weinig geduld om letters te gutsen. Ik heb dan ook enorm respect voor Karen, die voor zichzelf een heel alfabet maakte. Maar ja, zij kan zelfs portretstempels gutsen, daar waag ik me ook maar niet aan.
Ik dwaal een beetje af geloof ik. Ik wilde dus zo'n voucher winnen, maar op meerdere blogs was ik al te laat. En toen zag ik deze blogpost van Marieke, een dag voor sluitingstijd en met nog niet zo veel reacties. De opdracht was om een sinterklaasgedicht te maken. Dus dat deed ik en ik won! Ik bestelde m'n stempel bij Nothing Elegant, die heel behulpzaam was, en afgelopen week werd hij bezorgd! Ik ben er superblij mee, ik heb er al heel wat cadeaulabels mee bestempeld. Bedankt Marieke, DaWanda en NothingElegant.

English
I really wanted an 'alphabet rolling stamp', because I don't like cutting letters. I had seen one on Gennine's blog, and she bought hers on DaWanda. So when I had the opportunity to win a DaWanda Voucher, I tried to make the best poem, and I won! Thanks Marieke, DaWanda and NothingElegant!

52-weeks-project: Fleur van der Weel & Edward van de Vendel

English below
Een van de mooiste prentenboeken van 2012 was ‘Hallo!’ Van Fleur van der Weel en Edward van de Vendel. Het gaat over uitkijken naar alle mooie en spannende dingen die er morgen gaan gebeuren. De illustraties van Fleur van Weel zijn subliem. Er is zo veel op te zien. Vooral de grote uitvouwplaat in het midden lijkt wel een zoekplaatje, met zo veel mooie details en sprekende kleuren. Een mooi contrast met de rustigere nachtelijke taferelen. Ook de endpapers zijn heel bijzonder en maken echt onderdeel uit van het verhaal. Daarom laat ik hier ook alleen de eerste zien.

Wanneer ik iets moois zie, zoals de illustraties in dit boek, word ik altijd heel nieuwsgierig naar hoe dat gemaakt is. Waarom weet ik ook niet, het helpt me om beter te kijken denk ik. Zo zag ik op de website van Fleur van der Weel hoe zij op papier verschillende texturen aanbrengt waarna ze er figuren uit knipt die ze gebruikt in haar collages. Waardoor ik opeens zag hoe bijzonder en bepalend de texturen van al die verschillende dieren in dit boek zijn.

M’n foto’s doen – opnieuw- het boek geen eer aan, maar gelukkig is het boek nog in veel boekwinkels te koop voor maar vijf euro, dus ga vooral zelf kijken!
Tot slot, er is ook een spelletje voor de Ipad gebaseerd op het boek. Zelf heb ik het nog niet geprobeerd, jullie wel? Ik ben benieuwd!

English
On of the best picture books of 2012 was was ‘Hallo!’ Van Fleur van der Weel en Edward van de Vendel. I don’t think it’s translated, but it’s about looking forward to all beautiful and exciting things that will happen tomorrow. The illustrations by Fleur van der Weel are sublime, there’s so much to see. Especially the large folding pages in the middle show so many details and bold colours. It’s a beautiful contrast with the more serene night scenes. The end papers are special ass well and are part of the story, because of which I only show the first one.

When I see something beautiful, I lovew to see how it’s done. It helps me to see more. On Fleur van der Weels website she shows how she has brought all different textures to paper and use this paper for her collages. It made me realise how special and important these textures are for this book.

My pictures again don’t do justice to the book. Luckily for our Dutchies, it’s still available in most book shops for only five euros, since it is a special publication for 2012 Children’s Book Week by the Dutch organisation for book promotion (CPNB). I think some Dutch webshops will sell it as well, I can help you with that if you want to. Some of the illustrations can also be seen on Fleur van der Weels website. And there’s an Ipad game based on the book available.

New year & new traditions

English below

Voor het eerst sinds jaren deed ik weer aan Goede Voornemens. Nou ja, eentje dan. De volgende blogpost is er het gevolg van. Maar eigenlijk heb ik niet zo veel met Oud&Nieuw. Voor mij begint het nieuwe jaar begin september, wanneer je de herfst in de lucht voelt hangen. Dan krijg ik het gevoel van Nieuwe Kansen, Grootse Plannen, Goede Voornemens. “Dit jaar begin ik echt op tijd met leren voor m’n toetsen”. Ruik ik buiten de herfst, dan wil ik accuut m’n boeken gaan kaften, een nieuwe agenda in gebruik nemen en ik weet, binnenkort is het Kinderboekenweek. De fijnste tijd van het jaar, met als enige minpunt steeds minder licht buiten.

Vroeger thuis hadden wij niet echt tradities met de feestdagen, maar wel aan het begin van het schooljaar. Winkelen voor nieuwe schoolspullen. Heerlijk neuzen tussen de mooie pennen, schriftjes en etuis. Niet dat ik die al nodig had, maar toch mocht ik altijd wat uitkiezen. En was school weer een paar weken bezig, dan kwam mams thuis met de Kinderboekenmolen. Daarin kruiste ik alle boeken aan die ik al had, en in een andere kleur alle boeken die ik nog wilde hebben. Broodnodig voorwerk, want in de kinderboekenweek mochten we een boek uitkiezen.

Dat gevoel ben ik nooit meer kwijt geraakt. Iedere Kinderboekenweek koop ik een boek en nu ik zelf kinderen heb, mogen zij een boek uitkiezen. Steevast sta ik in september bij de boekwinkel om te vragen of de Kinderboekenmolen er al is. Dit jaar kreeg ik tot mijn verbijstering te horen dat hij was opgeheven. Bestaat niet meer. Te duur. Weg traditie.

Dat was even slikken. Maar gelukkig kwam er ook een nieuwe traditie bij. Van oma krijgen de kleinkinderen het Prentenboek van de Kinderboekenweek. En dat bleek een van de mooiste prentenboeken van 2012 te zijn. Daarom gaat daarover deel twee van mijn 52-weken-project, later vandaag op mijn blog.

English

For me, the new year starts in September instead of January. The best family traditions of my childhood took place at the start of the new school year. When I smell autumn in the air, I think of buying new school supplies and the coming Children’s Book Week. I always got to choose a book. I continued this tradition with my children, and my mum added another tradition. She buys the grandchildren the Children’s Book Week Picture Book. This year, this book was one of the best picture books of 2012. So next blogpost, part two in my 52-weeks-project scheduled later today is about this book.

Illustrations from the 2012 Children's book week picture book by Fleur van der Weel

More ideas than time

English below
Ik vind het lastig hoor. “More ideas than time’, zag ik pas als poster op Pinterest. Herkenbaar. Meer ideeën. En meer wensen ook. Ik wil te veel, weet u nog?

Gisteren was mijn ‘mama-dag’. Als in ik-ben-thuis-bij-de-kids-en-papa-werkt-dag. Daar heb ik er twee van, per week. Geniet was het. Bente die vrolijk in de box lag te trappelen, en alles uit de kast haalde om bij de moeilijk bereikbare speeltjes te kunnen. Daan, die boekje na boekje wilde lezen, en daarna kleuren, en daarna puzzelen. En ondertussen gezellig onverstaanbaar kletste en me kusjes gaf. Zo gezellig! En ja, ik weet het: “Deze fase gaat zo snel voorbij, geniet er maar van!”. Dat doe ik ook, met volle teugen. En dan denk ik, zou ik niet meer thuis willen zijn?

En toch ben ik altijd een beetje onrustig op de mama-dagen. Je zit toch de hele dag te tutten. En dan blijven die ideeën maar komen. Voor creatieve projectjes, klussen in huis, m’n Droombaan, blogposts…Die nou eenmaal niet uit te voeren zijn met de kids erbij, en geloof me, dat heb ik geprobeerd. En dan denk ik, zou ik niet wat minder thuis willen zijn?

Dat ga ik doen, over een paar maanden wordt er een mama-dag ingeruild voor een papa-dag. Daar kijk ik naar uit, want ik heb een leuke baan en ik weet uit ervaring dat het nog leuker is als ik er iets meer tijd in kan steken. Ik zie er ook tegenop, ben bang dat de kinderjaren voorbij vliegen voor ik er erg in heb. En ik weet dat mijn onrust er niet minder door zal worden.

Soms vraag ik me af, stel nou, dat ik een baan had, een droombaan, waarin ik ook m’n liefde voor kinderboeken en illustraties kwijt kan. Of voor mooie dingen, kunst, design, handmade of vintage…Of toch op z’n minst meer nog dan nu kan schrijven, sociaal netwerken en mijn enthousiasme mag delen. Zou die onrust dan afnemen? Die hang naar side-projects? De ideeen die maar blijven opborrelen en m’n geniet-momenten verstoren? En zo ja, weet er dan iemand zo’n baan voor mij?

English
I tend to have more ideas than time, for craft, DIY-projects, blogposts, dreamjobs...Epecially when I'am at home with the kids instead of working,  these ideas pop up in my mind and sometimes distract me from enjoying this toddler-fase. That made me wonder if I would have a job in which I can share more of the passion I have for children's books and illustration, or at least for beautiful things, art, design, handmade or vintage, oin which I can write, social network and share my enthusiasm, would I feel less restless? What do you think? And if so, what kind of job would that be?

52-weeks-project: Marit Tornqvist and Astrid Lindgren

English below

Marit Tornqvist is Neerlands trots op illustratiegebied. Ze werkte veel samen met Astrid Lindgren, internationaal de koningin van de kinderboeken en bekend van Pippi Langkous. Tornqvist mocht zelfs een heel kindermuseum gebaseerd op Lindgrens werk ontwerpen. De Rotterdamse bibliotheek wijdde een tentoonstelling aan haar werk en die bezocht ik afgelopen week. Ik zag er onder andere een aantal originele werken uit De Rode Vogel en stond m’n neus bovenop de illustraties om te zien hoe ze gemaakt zijn. Zo mooi! Daarom koos ik De Rode Vogel uit als eerste boek voor m’n 52-weeks-project.

De Rode vogel is een echt ouderwets sprookje over twee zielige arme weesjes die aan de nare grauwe wereld weten te ontsnappen door een rode vogel te volgen naar De Zonneweide, waar alles fleurig en fijn is.

Het is het een lief en troostrijk verhaal, maar eigenlijk hou ik niet zo van dit soort vertellingen. Maar Marit Tornqvist’s gedetailleerde en sprookjesachtige stijl past perfect bij het boek. De beschrijving van de twee verschillende werelden geeft haar de kans om te laten zien wat ze in huis heeft en wat ik zo goed aan haar vind. Ze kan én prachtige sombere taferelen tekenen, én ze kan van de pagina’s afspatten met kleur. Al is dat in dit boek eigenlijk vooral één kleur, namelijk groen. Knap he? Misschien ben ik niet helemaal duidelijk, maar kijk maar naar de end papers, dan zie je precies wat ik bedoel.

De tentoonstelling loopt nog maar tot 10 januari en je moet er naar toe, want mijn foto’s zijn een belediging vergeleken met het werk van Marit Tornqvist in het echt. Bovendien geven de vitrines vol schetsen en aantekeningen van Marit je het gevoel dat je een kijkje kan nemen in haar werkkamer, en wie houdt er nou niet van gluren in de ateliers van kunstenaars?

English

Dutch illustrator Marit Tornqvist has been working together with international queen of children’s literature and author of Pippi Longstocking, Astrid Lindgren. Which makes us Duchties (or at leastme) very proud of course. Last week I visited an expedition of her work and saw some original pieces from The Red Bird. So beautiful! Therefore, this is the first book I want to show you as part of my 52-weeks-project.

The Red Bird is a traditional fairytale about two poor orphans who manage to escape from their awful grey world by following a red bird to a happy bright place. It is a cute and comforting story, but to be honest, stories like this aren’t exactly my piece of cake. However, it is the perfect stage for Marit Törnqvist to show her talents. Her detailed and fairytale-like style is a perfect match with the atmosphere of the story. The description of the two different worlds make it possible for her to show that she is both brilliant in painting beautiful dark scenes and creating the brightest pages. In this case even with almost just one colour, green. Isn’t that amazing? Perhaps my description isn’t the best, but the end papers say it all.

Prelude: Focus

All photos: bookshop De Kleine Kapitein, Rotterdam

English below

Eigenlijk doe ik niet aan Goede Voornemens. Ik kan namelijk niet kiezen. En niet focussen. Ik wil gewoon te veel. Dus een beperkt aantal duidelijke doelen opstellen, tijdgebonden enzo, dat vind ik onmogelijk. Als ik me al iets zou moeten voornemen dan is het Minder Willen en Meer Focus. Maar goed, in plaats daarvan nam ik me voor om minimaal één keer per week te bloggen. Over kinderboeken. Of illustraties. Of…nou ja, daar ga ik al -geen Focus- iets in die hoek dus. Een echt 52-weken-project.

En de eerste 52-weken-blogpost was nog niet eens geschreven of ik brak al mijn enige –en niet voor niet ongeschreven- regel. De eerste drie boeken die ik uitkoos zijn namelijk alle drie best bekend. En die ongeschreven regel was om alleen onbekende boeken te kiezen. Maar ja, die ene is zo mooi, en van die andere zag ik net een super tentoonstelling, en voor die andere geldt allebei. Zie je, daarom lukt het nooit met die voornemens. Geen Focus.

En terwijl ik de boeken fotografeerde –onmogelijk met dit weer- bedacht ik een nieuwe regel: ik zou alleen end papers (schutbladen?) laten zien. Die zijn vaak zo mooi en krijgen zelden de aandacht die ze verdienen. En het zou ook meteen Focus aanbrengen. Maar vervolgens fotografeerde ik nog een heleboel mooie pagina’s.

Hoe dan ook, m’n voornemen is nog niet gebroken. Deze week minimaal een blogpost. Over een boek. Een kinderboek. En geïllustreerd. Met endpapers. En extra’s. Van een hele bekende schrijfster, dat dan weer wel. Echt. Voor het eind van de dag.

English Usually I don’t make any New Year’s resolutions, because I can’t choose or focus. I just want too much. For me, it’s impossible to define a limited number of goals. If I should make a resolution, it should be to want less and focus more. Instead, I planned to blog at least once a week. On children’s books. Or on illustration. Or…well, there you go, something in that area. I started a real 52-weeks-project.

And before I even had written one post, I broke my only rule. The rule that I didn’t even mentioned earlier, because I know I can’t stick to rules. The rule was to only write about less known books, but the first three that I choose are all quite well-known, at least in the Netherlands. But hey, they are so beautiful and I saw a great exhibition and…Anyway, that’s why I don’t do resolutions. No focus.

And while making photographs of the books I made a new rule: I would focus on end papers. They are often very beautiful and usually don’t get the attention they deserve. And it would bring Focus to my project. And then I photographed many other pages. O, well…

However, my resolution isn’t broken yet. This week at least one blogpost. On a book. A children’s book. With illustrations. And end papers. And extras. By I very famous author. I promise. Before the end of the day.

52-weeks project: Illustrated books

Pippi in a detail of Charlotte Dematons Sinterklaas

English below
Online was 2012 een beetje gek jaar. Offline ook trouwens, maar daar hebben we het nu maar niet over. Zes van de twaalf maanden plaatste ik zelfs geen enkel blogbericht. Maar ik organiseerde ook m'n eerste Give-Away, die Marcha won (bedankt voor de kaart nog!). Zelf won ik ook een aantal give-aways en kreeg ik een Liebster Award.  Wijeisenijs ging voor het eerst over de 1000 pageviews in één maand heen.  Ik werd gastblogger bij Moodkids. Helemaal leuk werd het toen on- en offline elkaar begonnen te kruisen, onder andere op Flavourites en bij Elle Aime, waar ik veel bloggers en tweeps ontmoette. Wat mij betreft absoluut voor herhaling vatbaar in 2013.
Ook merkte ik dat ik steeds vaker op Instagram te vinden was, een plek vol visuele inspiratie, en een ideale manier om sneller dan hier een berichtje te kunnen plaatsen. Want tijd was wel een beetje een issue dit jaar. Niet zo gek natuurlijk met twee kids onder de twee jaar.

Endpaper from Kleine Ezel by Annemarie van Haeringen

Maar toch, in die zes maanden zonder blogposts miste ik het bloggen wel. Voor 2013 heb ik dan ook maar één voornemen, en dat is om wekelijks minimaal één keer per week een nieuw bericht te plaatsen.  Een 365-dagenproject is me wat te veel gevraagd, maar een 52-weken project is ook gaaf toch?

Terugkijkend vond ik de berichten over mooi geïllustreerde boeken, zoals deze, het allerleukst om te maken, dus dat is wat ik de komende 52 weken ga doen. Iedere week laat ik jullie kennismaken met een boek vol prachtige illustraties. Of misschien ook wel eens iets anders dan een boek. Vaak zullen het kinderboeken zijn, maar vast niet altijd. Heb je al tips voor mooie boeken of ken je een geweldige illustrator? Laat het me alvast weten, ik ben druk bezig met een lijstje voor komend jaar.

Iedereen een heel mooi jaar gewenst!

English
2012 was a turbulent year. As a result, I didn't post anything in six of twelve months. However, it was also the year in which I organised my first give-away, and I also won a few myself. I recieved a Liebster Award. I crossed the 100-pageviews-a-month line. And best, I met some amazing bloggers and tweeps in real life. I really hope this will get a follow-up in 2013. I also felt in love with Instagram.

And I realised I really missed blogging in those six months. Therefore I made only one New Years Resolution, which is I will post at least once a week. This 52-weeks project (a 365 days project is way to much for me) will focus on beautifully illustrated books, like this one. If you have tips for books or illustraters, please let me know! I'm working on a list.

Have an amazing 2013!

Liebster Award

English  below
Opeens was er een tweet van Sas en Suus van Moois en Meer;  ze gaven dit blog en tien anderen een Liebster Award. Wow, nooit van gehoord, maar  superlief natuurlijk. Bedankt Sas en Suus! Op hun blog legden ze uit: 

De Liebster Award is een prijs die bloggers met minder dan 200 volgers/leden onderling doorgeven. Het idee is dat je de award aan je 11 favoriete blogs geeft en dat deze bloggers dan weer hetzelfde doen. Daarnaast is het de bedoeling dat je 11 vragen beantwoordt van degene die je de award heeft gegeven en dat je 11 vragen bedenkt voor de bloggers aan wie je de Liebster Award geeft.

En toen maakte ik me eerlijk gezegd wel een beetje zorgen. Want volg ik eigenlijk wel elf blogs met minder dan 200 volgers? Hoe weet je dat eigenlijk? En hoe weet ik dan weer of ze niet al eerder zo'n Award gewonnen hebben? En heb ik wel tijd om elf vragen te bedenken? Zijn mijn antwoorden wel leuk genoeg?

Maar ik was toen geloof ik in een beetje zorgelijke bui, later bedacht ik me dat het gewoon hartstikke leuk en lief was om zo'n award te krijgen en dat het vast niet de bedoeling was om er stress van te krijgen, dus dat ik er best een beetje m'n eigen draai aan mocht geven. Toch? Dus bij deze: Heel erg bedankt voor de Award. Ik geef hem door aan deze elf blogs, waarvan ik niet zeker weet hoeveel volgers ze hebben, maar die ik in ieder geval hartstikke tof vind. Voor zo ver ik weet zijn het geen grote bekende blogs en verdienen ze wel wat extra aandacht. Ik hoop dat jullie ze allemaal gaan lezen, ze zijn het waard:

Marrits: Om de inkijk in het ligt chaotische huishouden en de geweldige verbouwing van haar huis
Kleurdedag: Alleen die naam al
Bettyblogt: Altijd een mooie persoonlijke insteek...
BirdieandBear: Heeft Donna Wilson een 'kids things' blog? Jazeker, en hoe gaaf is dat?!
ChezChouke: Mooi in eenvoud
ColourandSound: Omdat het zo leuk om te zien hoe ze al die mooie dingen maakt
Knoopjes: Altijd haar eerlijke geweldige zelf.
Prentjemaakt: Zo'n fijne stijl
Zomaareendag: Een vier-kids-huishouden, wow!
Sannevandenberg: De lijsten zijn minstens zo gaaf als de schilderijen zelf
Belleviert: moet maar eens beginnen met bloggen :)

Doe met je award wat je wilt en wanneer het je uitkomt, no stress...Vragen ga ik niet voor jullie verzinnen, want ik wil nog een blogpost schrijven voor het eind van het jaar. Maar mocht je graag vragen beantwoorden, neem dan ook gewoon die van Sas en Suus hieronder. En dan tot slot mijn antwoorden:

1. Geluk zit vaak in kleine dingen. Van welke kleine dingen word jij echt gelukkig? 
Van het gebrabbel van Daan, de lachjes van Bente, van onverwachtse ontmoetingen, van onverwachts behulpzame mensen, zoals die mevrouw gisteren die me zag worstelen met drie tassen boodschappen en twee pakken wc-papier die ik in een keer mee wilde nemen en die ze voor me van de grond raapte en op m'n uitgestoken armen stapelde, van het moment waarop je al surfend opeens tegen een mooie illustratie aanloopt....
Kortom, van onverwachte mooie dingen.

2. Hoe had je geheten als je een jongen was geweest?
Tijdens de kerst maar even gecheckt. Mams wist het niet precies meer, maar ze dacht 'Roderick'.

3. Waarom ben je met je blog begonnen?
Omdat ik een plek wilde hebben waar ik de stempels en andere dingen die ik maakte kon laten zien zodat ik met anderen tips uit kon wisselen.

4. Beschrijf in 3 zinnen de inrichting van je huis.
Een spierwitte basis. De inrichting een kleurexplosie. Een mix van vintage, design, Ikea en onafgemaakte projecten.

5. Als je in een andere land moest gaan wonen, in welk land zou je dan het liefst gaan wonen en waarom?
Ik heb het eigenlijk prima naar m'n zin in Nederland, maar misschien Spanje, Barcelona? Mooi weer, lekker eten, leuke stad, mooie musea, grappige winkeltjes, perfecte combi toch?

6. Wat is je favoriete wereldstad?
Londen

7. Als geld geen rol zou spelen, hoe zou je dan het liefst je tijd besteden/welk werk zou je doen?
Mijn probleem is altijd dat ik te veel wil in te weinig tijd en zonder enige focus. Dus het zou een soort patchwork-bestaan worden van een paar dagen bij de kindjes, een part-time baan in de kinderboeken of illustratie ofzo en meer tijd dan nu om nog wat creatiefs te doen.

8. Welk talent zou je willen bezitten?
Tekenen

9. Wat is het meest dierbare object (en dan bedoelen we dus geen personen) in je huis?
Het bureautje dat ik van mijn oma heb geerft is me zeer dierbaar. Ik was dol op haar, en door haar spullen te blijven gebruiken blijft ze een beetje in m'n leven. En het is ook gewoon een heel mooi bureautje. Overigens is er wel een kleine concurrentiestrijd gaande, want de turquoise Jacobsen Egg-chair die ik van mijn man kreeg na de geboorte van Daan wordt iedere keer dat ik erin zit om Bente te voeden, of met twee kids tegelijk op schoot boekjes te lezen, of een fijn telefoongesprek te voeren dierbaarder...

10. Wat is je favoriete woonwinkel?
Depot Rotterdam

11. Hoe vier je het liefst kerst?

Het lijkt me heerlijk om een keer kerst te vieren thuis, met alleen het gezin. Zodat we kunnen genieten van de versieringen en alle tijd hebben om eindeloos boekjes te lezen, liedjes te zingen, te knuffelen, te rommelen in huis.

English:

I won a Liebster Award. This is an award for smaller blogs with a maximum of 200 readers. Cool huh? But a little stressfull as well, as I am now I'm supposed to give this award to 11 blogs, ask them 11 questions and answer 11 questions myself. But since I want to write another blogpost this year, I decided to let go of some of the rules, so I didn't made 11 questions. Sorry! Anyway, check out the blogs I've mentioned above, they are worth it!

Merry Chistmas everyone!

Flavourites: mooie spullen en gezellige mensen

English below
Via MamaMarketing won ik kaartjes voor Flavourites Live. Dat is een evenement waar leuke webwinkeltjes bij elkaar komen in een hippe ruimte in Amsterdam-Noord om hun waren voor één keer ‘in real life’ te verkopen. Het was zo leuk dat ik er een maand later nog over wil bloggen. En dat kwam niet alleen door de mooie spulletjes die er verkocht werden, maar vooral omdat ik er veel ‘online bekenden’ tegen het lijf liep.

Het begon al met de heenreis. Ik had een blind-date bij de pont, want een van de twee kaartjes gaf ik weg via Twitter. Zo ontmoette ik Babette van Broesj en al wandelend naar de ingang kletsten we alsof we elkaar al jaren kende. Zo grappig, dat had ik met veel mensen die ik die dag sprak. Weer eens wat anders dan de wazige blikken die ik soms krijg als ik in m’n omgeving vertel over blogs, stempels, masking tape of iets in die trant.

Heerlijk, zo veel leuke winkels op zo’n klein oppervlakte bij elkaar. In de meeste steden liggen m’n favoriete winkeltjes mijlenver van elkaar, dus dit was ook wel eens handig. Alhoewel, toen ik na een uur eens op het plattegrondje keek, raakte ik bijna in de stress omdat ik nog maar zo’n klein deel gezien had.

Om me heen hoorde ik veel mensen die of overweldigd werden door de hoeveelheid leuke spullen, of juist het gevoel hadden dat ze alles al kenden. Eerlijk gezegd had ik van allebei een beetje, maar dat was prima. Ik kon er lekker cadeautjes shoppen en het was handig om spulletjes die al lang op m’n verlanglijstje stonden eens in het echt te kunnen zien.

Echt verrast werd ik eigenlijk alleen door het winkeltje van Eva&Anne. Ik kende hun werk nog niet, en zoals ze zelf vertelden kon dat wel kloppen. Hun producten waren namelijk nog zo vers van de pers, dat ze nog niet eens op hun website stonden. Ik kocht een paar mooie vellen papier. En ik was niet de enige die blij was iets nieuws te ontdekken, want ik zag veel Eva&Anne tasjes voorbij komen. Ook daarmee ben ik dus al niet meer origineel.

Verder viel ik vooral voor de stand van Make Room, die er zo mooi en clean uitzag dat ik er tot twee keer toe een kwartier ronddrentelde, en dat is best lang voor twee vierkante meter. Ik kocht er wat cadeautjes, en een vaasje en waxinelicht-dingetjes voor mezelf. Dat laatste is echt m’n beste aankoop in tijden, iedere keer als ik ze zie word ik er blij van. Die matwitte buitenkant met die gladde felgekleurde binnenkant is perfect toch?

Ook bij Studio Stationary en Club Geluk sloeg ik nog m’n slag, en uit een rommelmand ergens viste ik drie leuke rompertjes. Kortom, ook qua shoppen was het zeker een geslaagde dag. Maar echt, hoe mooi de spulletjes ook waren, uiteindelijk waren het de gezellige ontmoetingen die de dag maakten. En is dat niet altijd zo?

I won tickets for the real life shopping event ‘Flavourites’ and had a great day. Being surrounded by so may beautiful things and more important, meeting so many like-minded tweeps and bloggers just made my day.

Sinterklaas

English below
Ben je ook zo dol op Sinterklaas? Vanaf het moment dat de boot aankomt tot pakjesavond zijn toch de beste weken van het jaar? Tegen m'n principes in vierden we het natuurlijk meerdere keren, op het werk en met beide oma's. En precies volgens de traditie zaten we 's avonds laat en zelfs onderweg in de auto nog te dichten. Laatste zin precies af toen we de oprit op reden. De kindjes snappen er nog niks van, maar de pepernoten bevielen Daan wel en er is al veel met de cadeautjes gespeeld. Volgend jaar wordt het vast helemaal een feest, als Daan en z'n nichtje het gaan begrijpen. En jullie, ook nog iets met Sinterklaas gedaan?

Nu mag ik zelf nog even voor Sinterklaas spelen en dan is het weer voorbij voor dit jaar. Ik heb gedobbeld, en de winnaar van de give-away is Mars geworden. Gefeliciteerd! Stuur je me je adres?

Last weeks were full of Sinterklaas-activities, which I believe is the best Dutch tradition and the best weeks of the year. The winner of the give-away is Mars.


- Posted using BlogPress from my iPhone

Give-away & Pop-up Warehouse

English below

Deze week voor het eerst weer aan 't werk sinds m'n zwangerschapsverlofdag. Even wennen hoor! Om het weekend goed te beginnen bracht ik een bezoekje aan het Pop-up Warehouse dat deze week vlakbij kantoor haar deuren opende. Superleuke initiatief, allerlei (web)winkels en ondernemers uit Amsterdam Oost verkochten er hun waren. De spullen waren uitgestald in oude fruitkistjes, er stond een vintage Sinterklaaspaard, er was een mintgroen caravannetje waar je warme choco met lekkers kon halen en voorde kids was er zo'n Sisi-bestelbrommertje waar je tekenfilmpjes kon kijken. 

Kortom, ik had het wel naar m'n zin.

En er waren leuke mensen, zoals de agent voor Collegien, die me die supermooie soksloffen liet passen. Maar ik twijfelde een beetje of ik ze wel lekker vond zitten, zakken ze niet langzaam van je voet? Ervaring iemand?
Verder zag ik veel bekende producten, van bijvoorbeeld Margo Slingerland, Kids on Roof en Keecie. Maar ik ontdekte er ook weer nieuwe leuke dingen, zoals de popjes van Studio Escargot en de kettingen van MVOS en Yvon Visser.

Ik weet nooit zo goed of ik daar blij mee moet zijn, ik word soms een beetje moe van m'n eigen hebzucht, ik had natuurlijk weer het langste sint-verlanglijstje van iedereen.

Daarom hield ik me in en kocht niks, behalve een tas waarvan de de opbrengst naar de voedselbank gaat. Er staat een toffe print op van Amsterdam door Henk Schiffmacher. En omdat ik nu toch aan m'n Karma werk, geef ik hem weg, samen met een paar kaarten, o.a. van Studio Escargot.
Dus wil je dit Sinterklaascadeautje hebben, laat dan even een berichtje achter! Acht december trek ik een winnaar.

Het Pop-up Warehouse Oostpoort is dit weekend en van 20 tot 23 december te vinden op de Linneausstraat 121 in Amsterdam.

I bought a bag with Amsterdam print by Dutch tattoo artist Henk Schiffmacher at the Pop-Up Warehouse Oostpoort and you can win it together with some cards by a.o Studio Escargot! Just leave a comment below. The pictures above are all taken at the Pop-Up Warehouse, a really cool initiative were Dutch (web) shops and entrepreneurs from East Amsterdam sold their wares.